ሱረቱ አል-አዕራፍ — አንቀጽ 134

የቃላት ማብራሪያ፦

• አር-ሪጅዙ (الرِّجْزُ)፦ ቅጣት ማለት ነው። በዚህ አውድ ውስጥ በፈርዖንና በሕዝቡ ላይ የወረደውን የተለያዩ መቅሠፍቶች ያመለክታል።
• ቢማ አሂዳ ኢንደከ (بِمَا عَهِدَ عِندَكَ)፦ እግዚአብሔር በአንተ ዘንድ በገባው ቃል ኪዳን ማለትም በነቢይነት ክብርህ አማካኝነት ለመን ማለት ነው።
• ለነኡሚነነ ለከ (لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ)፦ በአንተ እናምናለን ማለት ነው።
• ወለኑርሲለነ መዐከ በኒ ኢስራኢል (وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ)፦ የእስራኤልን ልጆች ከአንተ ጋር እንልካለን ማለት ነው።

የአንቀጹ ትርጓሜ፦

ፈርዖንና ሕዝቡ በተደጋጋሚ በተላኩት ማስጠንቀቂያዎች ላይ ከማመን ይልቅ ትዕቢትን መርጠው በነበረበት ጊዜ፣ አላህ የተለያዩ መቅሠፍቶችን በእነሱ ላይ ላከ። ከእነዚህ መቅሠፍቶች አንዱ ድንገት የሚመጣ ከባድ በሽታ (ጣዖን) ነበር። በዚህ ጊዜ ሁሉ ተስፋ ተቆርጠው፣ ወደ ሙሳ (ዐ.ሰ) ተመልሰው፦ «አንተ ሙሳ ሆይ! እግዚአብሔር በአንተ ዘንድ በገባው ቃል ኪዳንና በሰጠህ የነቢይነት ክብር አማካኝነት ለመን፤ ይህን መቅሠፍት ከእኛ ላይ እንዲያነሳ ጠይቅልን» አሉት።

ከዚያም ቃል ገቡ፦ «ይህ መቅሠፍት ከእኛ ላይ ከተነሳ፣ በአንተ እናምናለን፤ የእስራኤልን ልጆችም ከአንተ ጋር እንዲሄዱ እንፈቅዳለን፤ ከዚያ በኋላ አንከለክላቸውም» አሉ።

ይህ አንቀጽ ለእኛ ትልቅ ትምህርት ይዟል፦ ሰዎች በችግር ጊዜ ብቻ አላህን ይጠሩና ቃል ይገባሉ፤ ነገር ግን ችግሩ ሲያልፍ ቃላቸውን ይረሳሉ። እኛ ከዚህ በመማር በደስታም በችግርም ጊዜ ሁሉ ለአላህ ታማኞች መሆን አለብን። እንዲሁም አላህ በእውነተኛ ነቢያቱ አማካኝነት ለሚደረግ ጸሎትና ልመና መልስ ይሰጣል፤ ምክንያቱም እርሱ ሁሉን የሚሰማና የሚመልስ ነው። ይህች አንቀጽ የአላህን ኃያልነትና የነቢያቱን ክብር የምናይበት፣ እንዲሁም የሰዎችን የተለዋዋጭ ባህሪ የምንረዳበት ታላቅ ትምህርት ነው። እኛም አላህን በእውነተኛ እምነት በመጠራት፣ ቃላችንን በመጠበቅ፣ ከእርሱ ዘንድ የሚመጣውን እርዳታ በትዕግስት በመጠበቅ እንምራ።