Сураи Аль-Араф — Оят 151

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اغْفِرْ: бибахш, гуноҳро бипӯш.
• رَحْمَتِكَ: раҳмати Ту, ки фарогирандаи ҳама чиз аст.
• أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ: меҳрубонтарин аз ҳамаи меҳрубонҳо.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) узри бародараш Ҳорунро фаҳмид ва донист, ки ӯ дар иҷрои фармони Худо кӯтоҳӣ накардааст, ба сӯи Парвардигораш рӯ оварда, гуфт: «Эй Парвардигоро! Маро бибахш ба хотири он ғазабе, ки нисбати бародарам зоҳир кардам, ва бародарамро низ бибахш ба хотири он чизе, ки миёни ӯ ва банӣ Исроил рӯй дод. Ҳар дуи моро дар раҳмати фарогирандаи Хеш дохил кун ва онро аз ҳар тараф моро иҳота намояд. Ва Ту — эй Парвардигоро! — ба мо аз ҳар меҳрубон меҳрубонтаре.»

Ин дуо далели фурӯтании Мӯсо (алайҳис-салом) аст, ки ҳатто пас аз ошкор шудани бегуноҳии бародараш, худро бахшиш мепурсад ва барои Ҳорун низ истиғфор мекунад. Ӯ инчунин бахшишро воситаи дилҷӯии бародараш ва раддияи суханони маломаткунандагон қарор медиҳад. Вай аз Худо мехоҳад, ки ҳар дуро дар раҳмати Хеш ҷой диҳад, зеро Ӯ меҳрубонтарин меҳрубонҳост ва раҳмати Ӯ аз ғазаб пешӣ мегирад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки анбиё низ ба бахшиши Худо ниёз доранд ва ҳамеша ба Ӯ рӯ меоранд; ин фурӯтанӣ ва тавозуъро ба бандагони Худо таълим медиҳад.
• Дуо ва истиғфор воситаи наздик шудан ба Худост ва ҳатто паёмбарон низ аз он ғофил набудаанд.
• Раҳмати Худо фарогиранда аст ва ҳама метавонанд ба он умедвор бошанд, зеро Ӯ меҳрубонтарин меҳрубонҳост.
• Дилҷӯии бародарон ва хоҳиши бахшиш барои дигарон — ин ахлоқи олӣ ва сабаби ягонагӣ ва муҳаббат дар ҷомеаи исломӣ аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар ҳаққи падару модар, бародарон ва хоҳарон дуо кунем ва бахшиш пурсем, то Худо моро дар раҳмати Хеш ҷой диҳад.