Аль-Араф сүрәсе — Аять 200

Сүзләрнең мәгънәләре:

• يَنزَغَنَّكَ — сиңа кагылыр, сине ярсытыр яки сиңа насыйп булыр.
• نَزْغٌ — шайтанның явызлыгы, вәсвәсәсе, ачу китерү яки изгелектән туктатуы.

Аять тәфсире:

Ий Пәйгамбәр! Әгәр шайтаннан сиңа берәр ярсыту, вәсвәсә яки изгелек кылудан туктату ирешсә — син шундук Аллаһка сыенып, Аңардан ярдәм сора. Ягъни: «Әгъүзү билләһи минәш-шайтанир-раҗим» дип әйтеп, Аллаһка илаҗ ит. Чөнки Аллаһ — ишетүче, Ул синең догаңны һәм сыенышыңны ишетә; Ул — белүче, синең хәлеңне, ниятләреңне һәм сиңа нәрсә файдалы икәнен белә. Шуңа күрә Ул сине шайтанның явызлыгыннан саклар һәм аның вәсвәсәсеннән үзеңне кулланырга ярдәм бирер. Бу әмер — Пәйгамбәргә генә түгел, ә бөтен мөэминнәргә карый: кемгә шайтаннан берәр начар хис яки вәсвәсә килсә, ул да Аллаһка сыенырга тиеш.

Аятьтән алынган файдалар:

• Шайтанның вәсвәсәсе һәркемгә килергә мөмкин, хәтта иң изге кешеләргә дә — бу кешенең кимчелеге түгел, ә сынау.
• Шайтанның явызлыгына каршы иң яхшы корал — Аллаһка сыену һәм Аның ярдәменә өмет итү.
• Аллаһның ишетүе һәм белүе чиксез: Ул безнең һәр сүзебезне, һәр хәрәкәтебезне күреп-белеп тора, шуңа күрә Аңа ихлас сыенган кеше һичкайчан ярдәмсез калмый.
• Бу аять мөэминнәргә шайтаннан курыкмаска, ә Аллаһка таянырга өйрәтә — чөнки Аллаһның кодрәте шайтаннан меңнәрчә тапкыр өстен.