سورت معارج — آیت 21

د معاني کلمو:

• مَسَّهُ: هغه ته ورسېدل، هغه لمس کړل.
• الْخَيْرُ: مال، شتمني، او د ژوند اسانتياوې.
• مَنُوعًا: ډېر بندوونکی، سخت امساک کوونکی، چې د الله په لاره کې د مال لګولو څخه ډډه کوي.

تفسیر:

دا آیت د انسان د طبعي حال بيان کوي چې الله تعالی يې په قرآن کښې ذکر کړی دی. انسان په خپل فطرت کې کمزوری او عاجز پيدا شوی دی. کله چې هغه ته سختي، بېوزلي يا تکليف ورسېږي، نو ډېر بې قراره او جزع فزع کوي. او کله چې هغه ته خير، مال، روغتيا او اسانتيا ورسېږي، نو بندخوښه او ډېر امساک کوونکی شي، چې د الله تعالی حق نه ادا کوي، نه خپل مال په خير او نيکۍ کې لګوي، او نه د نورو په مرسته کې يې برخه ورکوي.

دا د انسان ناپاکه طبيعت دی، چې کله ورسره ښه حال وي، نو شکر نه کوي او له خپل مال څخه په بخل سره ساتنه کوي. خو الله تعالی په دې آيت کې د دې ناپاکه طبيعت څخه استثنا کړې ده هغه مومنان چې لمونځ کوي، د الله د حقونو اداء کونکي دي، او په خپلو مالونو کې د بېوزلو او سوالګرو حق پیژني.

فايدې:

1. انسان بايد د الله تعالی له نعمتونو څخه شکر وباسي، نه دا چې بخل وکړي او نعمتونه يې يوازې د ځان لپاره وساتي.
2. مال او شتمني د الله تعالی له امانتونو څخه ده، چې انسان بايد په هغې کې د الله حق او د بندګانو حق ادا کړي.
3. بخل او امساک د انسان د ايمان د کمزورتيا نښه ده، ځکه چې مومن په خپل مال کې د نورو برخه پیژني.
4. قرآن کريم انسان ته د دې لارښوونه کوي چې په سختيو کې صبر وکړي او په اسانتيو کې شکر وباسي، ترڅو د الله له رحمت او برکتونو برخمن شي.
5. لمونځ او عبادت د انسان زړه پاکوي او له بخل او ناپاکو خویونو څخه يې ساتي.