Сураи Нух — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• عَصَوْنِي — нофармонӣ карданд ба ман, яъне даъвати маро қабул накарданд.
• خَسَارًا — зиён, талафот; дар ин ҷо маънои гумроҳӣ дар дунё ва азоб дар охират аст.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ муроҷиат карда, шикоят мекунад, ки қавми ӯ даъвати ӯро ба яктопарастӣ ва ибодати танҳо ба Худо напазируфтанд ва ба ӯ итоат накарданд. Онҳо ба ҷои пайравӣ аз паёмбари Худо, аз сарварону бузургони худ пайравӣ карданд — ҳамон касоне, ки молу фарзандони бисёр ба онҳо дода шуда буд, аммо ин неъматҳо на танҳо ба онҳо фоидае набахшид, балки гумроҳиашонро дар дунё ва азоби онҳоро дар охират афзун кард. Сарварони гумроҳ мардуми оддиро аз роҳи ҳақ боздоштанд ва онҳоро ба парастиши бутҳо даъват карданд. Нӯҳ (алайҳис-салом) аз Худо хоҳиш кард, ки ситамгаронро дар гумроҳиашон боз ҳам дуртар аз ҳақ гардонад. Ниҳоят, ба сабаби гуноҳҳо ва исрори онҳо бар куфру саркашӣ, бо тӯфон ғарқ карда шуданд ва баъд аз он ба оташи сӯзон дучор шуданд ва ҳеҷ ёрӣ диҳандае аз ҷуз Худо надоштанд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки сабру тоқати паёмбарон дар роҳи даъват то чӣ андоза будааст; онҳо ҳатто вақте ки қавмашон саркашӣ мекарданд, ба Худо муроҷиат мекарданд ва аз Ӯ мадад мехостанд.
• Молу фарзанд танҳо дар сурате неъмати ҳақиқӣ ҳастанд, ки одамро ба Худо наздик кунанд; вагарна метавонанд воситаи гумроҳӣ ва зиён гарданд.
• Пайравӣ аз касоне, ки аз роҳи ҳақ дур шудаанд, оқибати бад дорад; инсон бояд аз рӯи дониш ва ҳидоят пайравӣ кунад, на аз рӯи молу мақоми дунёвӣ.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба даъвати анбиё посухи мусбат диҳем ва аз саркашӣ дурӣ ҷӯем, зеро саркашӣ дар ниҳоят ба ҳалокат мерасонад.
• Қуръон ҳатто ҳодисаҳои таърихиро бо ибрат баён мекунад, то инсон аз онҳо панд гирад ва ба роҳи рост ҳидоят шавад.