سوره جن — آیه 4

معانی کلمات:

• سَفِیه: نادان، کمخرد، جاهل.
• شَطَط: سخن به دور از حق و صواب، کذب و ستم، زیادهروی در گفتار.

تفسیر آیه:

این بخش از گفتار جنها بیانگر اعتراف آنان به خطای گروهی از خودشان است. منظور از «سفیه ما» ابلیس است که در میان آنان به نادانی و گمراهی شهرت داشت. او دربارهی خداوند متعال سخنانی ناروا و دور از حقیقت میگفت؛ از جمله نسبت دادن همسر و فرزند به خداوند سبحان. این سخنان نه تنها از روی جهل و نادانی بود، بلکه تجاوزی آشکار از مرز حق و عدالت به شمار میرفت. جنهای مؤمن با شنیدن قرآن، به این حقیقت پی بردند که گفتار ابلیس و پیروانش بر اساس کذب و گمراهی است و آنان را از این انحراف بیزاری جستند.

فواید و پیامهای آیه:

• پرهیز از نسبت دادن هرگونه نقص یا شریک به خداوند متعال، چرا که او منزه از هر عیب و نقصی است.
• اعتراف به خطا و بازگشت از گمراهی، نشانهی ایمان و رشد است؛ چنانکه جنهای مؤمن از گفتار باطل پیشینیان خود ابراز تبری کردند.
• قرآن کریم وسیلهای برای بیداری فطرتها و اصلاح باورهای نادرست است؛ همانگونه که شنیدن آن، جنها را به راه حق هدایت کرد.
• انسان باید در گفتار خود دربارهی خداوند و دین او دقت کامل داشته باشد و از سخنان بیاساس و افراطی بپرهیزد.