Suurah Al-Jinn — Aayad 4

Macnaha Erayada:

• سَفِيهُنَا (Safiihunayga): Jaahilka naga midka ah, kaas oo ah Ibliis.
• شَطَطًا (Shatatan): Hadal xaqa ka dheer, been iyo xadgudub ku ah.

Tafsiirka:

Waxaa jira xog lagu sheegay in jinnigu markuu maqlay Quraanka uu la yaabay oo yidhi: waxaan maqallay Quraan cajiib ah, oo hanuuninaya xaqa, markaasay rumeeen. Waxayna yiraahdeen: waxaan rumeynay Quraankan, mana nixin Eebe cidna la xiriirta. Kadibna waxay sheegeen in jaahilka iyaga ka midka ah, oo ah Ibliis, uu yidhaahdo Eebe hadal xaqa ka dheer oo shatatan ah, isagoo ku sheeganaya in Eebe uu leeyahay haweenay iyo ilmo, taas oo ah been abuurasho iyo xadgudub ku ah Eebe, waayo Eebe waa ka nasan yahay waxa ay ku tilmaamaan.

Ibliis wuxuu ahaa mid ku hadla Eebe hadal xumo, isagoo sheeganaya in Eebe uu leeyahay ilmo iyo saaxiib, taas oo ah wax aan Eebe u suurtoobayn, maxaa yeelay Eebe waa Mid kaliya, waxna kama dhalan, waxna uma dhalan, mana laha cid la mid ah.

Faa'iidooyinka:

1. Waxay noo muujinaysaa in jinnigu ay yihiin kuwo garasho iyo caqli leh, waxayna gartaan xaqa markay maqlaan, sidaas darteed waxay rumeeen Quraanka.
2. Waxay noo sheegaysaa in been abuurashada iyo xadgudubka ku aaddan Eebe ay tahay mid ka timaadda jaahiliinta, sida Ibliis oo kale, kaas oo ku hadlay Eebe wax aan suuroobayn.
3. Waxay noo xoojinaysaa in Eebe ka nasan yahay wax kasta oo ku timaadda dhimashada, sida in uu leeyahay ilmo ama saaxiib, taas oo ah mid ka mid ah caqiidada xun ee gaalada.
4. Waxay noo tusinaysaa in Quraanku uu yahay hanuunka runta ah, kaas oo jinnigu markay maqleen ay isla markiiba rumeeen, taas oo noo muujinaysa in Quraanku uu yahay hadal Eebe oo aan la mid ahayn hadal kasta.