Сураи Аль-Муддассир — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• «مَالًا»: мол, сарват.
• «مَمْدُودًا»: дароз, фарох, васеъ ва бисёр; яъне моле, ки пайваста афзун мешавад ва ба одамӣ фоидаи зиёд мерасонад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ба ин шахс моле фарох ва бисёр ато кардем, ки ҳадду канора надорад. Ин мол ба гунае буд, ки доимо афзун мешуд — аз роҳи кишоварзӣ, чорводорӣ ва тиҷорат. Яъне Ӯ таъоло ба ӯ неъмати бузурги дунёӣ дод, то ки шукр кунад ва ба Худо имон оварад. Аммо вай ба ҷойи шукр, ношукрӣ кард ва ба Пайғамбар (с) мукобил баромад. Ин оят ёдрас месозад, ки молу сарвати дунё набояд одамро аз роҳи ҳақ гумроҳ кунад, балки бояд воситаи наздикӣ ба Худо ва шукргузорӣ бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худо ба бандагони худ молу неъмат медиҳад, то онҳо шукр кунанд ва ба Ӯ имон оваранд.
• Молу сарват озмоиш аст; набояд онро сабаби ғурур ва ношукрӣ гардонад.
• Шукргузорӣ дар неъмат боиси афзун шудани он мегардад, вале ношукрӣ ва мукобилат бо ҳақ боиси маҳрумият ва азоб аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки неъматҳои Худоро эътироф кунем ва ба Қуръон ва паёмбарон имон оварем, то аз раҳмати Худо баҳраманд шавем.