Surja El-Muddeththir — Ajet 15

Kuptimet e fjalëve:

• ثُمَّ يَطْمَعُ: Pastaj ai lakmon dhe dëshiron me zell të madh.
• أَنْ أَزِيدَ: Që Unë t'ia shtoj (pasurinë dhe fëmijët).

Tefsiri i Ajetit:

Pasi Allahu i Lartësuar përmendi dhuntitë që ia kishte dhënë atij njeriu jobesimtar (el-Velid ibn el-Mugire), si pasurinë e madhe, fëmijët që ishin gjithmonë pranë tij dhe lehtësimin e rrugëve të jetesës, vjen ky ajet për të treguar gjendjen e tij të vërtetë: pastaj ai, megjithë mosbesimin dhe mohimin e tij ndaj Zotit, lakmon dhe shpreson që Unë t'ia shtoj edhe më shumë pasurinë dhe fëmijët.

Ai nuk e falënderon Zotin për atë që i është dhënë, as nuk e njeh mirësinë e Tij, por përkundrazi, kërkon më shumë nga mirësitë e kësaj bote, ndërsa vazhdon të jetë kokëfortë dhe mohues ndaj të vërtetës. Kjo tregon lakminë e tij të skajshme dhe largësinë e tij nga falënderimi dhe mirënjohja ndaj Krijuesit të tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mirënjohja ndaj Zotit është çelësi i shtimit të begative: Njeriu që falënderon Zotin për dhuntitë e Tij, Zoti ia shton ato, ndërsa ai që mohon dhe nuk falënderon, rrezikon t'i humbasë ato.
2. Lakmia e tepruar për këtë botë pa falënderim është shenjë e dobësisë së besimit: Muslimani duhet të jetë i kënaqur me atë që i ka dhënë Allahu dhe të kërkojë prej Tij me përulësi, jo me kryeneçësi dhe mohim.
3. Pasuria dhe fëmijët nuk janë shenjë e domosdoshme e kënaqësisë së Zotit: Allahu i jep pasuri kujt të dojë, por ajo që ka rëndësi është besimi dhe veprat e mira, jo thjesht dhuntitë materiale.
4. Njeriu duhet të jetë i kujdesshëm që të mos mashtrohet nga jeta e kësaj bote: Ata që marrin dhunti dhe i përdorin ato në rrugë të gabuar, do të përballen me pasojat e veprave të tyre në Ditën e Gjykimit.