Сураи Аль-Муддассир — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

• حُمُرٌ: ҷамъи "ҳимор" (хар), ки дар ин ҷо мурод харҳои ваҳшӣ аст.
• مُّسْتَنفِرَةٌ: гурезон, тарсида ва рӯ гардонда аз чизе.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати мушриконро тасвир мекунад, ки чӣ гуна аз Қуръон ва пандҳои он рӯй мегардонанд. Онҳо дар гурез ва нафрати худ аз Қуръон мисли харҳои ваҳшӣ ҳастанд, ки сахт тарсида ва гурезон аз шер ё аз шикорчиён медаванд. Ин ташбеҳ нишон медиҳад, ки онҳо на танҳо аз Қуръон рӯй мегардонанд, балки аз он ба шиддат метарсанд ва мегурезанд, гӯё ки Қуръон барои онҳо хатаре бузург аст. Ва ин ҳолат аз ҷаҳлу ғафлати онҳо ва аз саркашӣ ва инади онҳо бармеояд.

1. Фоидаҳо:

• Қуръон оинаи ҳолати инсонҳост; он касонеро, ки аз ҳақ рӯй мегардонанд, бо тасвирҳои равшан нишон медиҳад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз Қуръон нагурезем ва дилҳои худро барои пазируфтани пандҳои он кушоем.
• Қуръон барои аҳли имон раҳмат ва ҳидоят аст, на чизе, ки аз он битарсем ё бигурезем.
• Ин тасвир ба мо меомӯзад, ки бо Қуръон бояд бо ишқ ва таваҷҷӯҳ муносибат кунем, то аз баракоти он баҳраманд шавем.
• Ҳар кас аз Қуръон рӯй гардонад, дар зиён ва гумроҳӣ аст, ва ҳар кас ба он рӯ оварад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад.