Сураи Аль-Муддассир — Оят 54

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «كَلَّا»: ҳарфи радъ ва боздоштан аст, яъне «не чунин аст», «набояд чунин кунанд».

— «إِنَّهُ»: «ҳамоно он» — замӣри «ҳу» ба Қуръони Карим бармегардад.

— «تَذْكِرَةٌ»: панд, насиҳат, ёдоварӣ ва ҳушдор.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят онҳоеро, ки аз Қуръон рӯй мегардонанд ва онро рад мекунанд, бозмедорад ва мефармояд, ки ин гуфтор ва ин рафтори онҳо дуруст нест. Ҳамоно ин Қуръони Карим панд ва насиҳате бузург аст, ки барои инсонҳо кофист, то аз он ибрат гиранд ва роҳи ростро пайдо кунанд. Ҳар кас бихоҳад, аз он панд мегирад ва аз ҳидояти он баҳра мебарад. Ин Қуръон танҳо ёдоварӣ ва мавъиза аст — на шеър, на сеҳр ва на суханони девона, чунон ки кофирон мегуфтанд. Пас, вазифаи он панд додан ва роҳнамоӣ кардан аст, ва ҳар касе ки ба он гӯш диҳад, барои ӯ сабаби наҷот ва саодат мегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръони Карим сарчашмаи панд ва насиҳат аст барои тамоми инсонҳо дар ҳама давру замон.

— Он роҳи ҳақро равшан нишон медиҳад ва инсонро аз гумроҳӣ наҷот медиҳад.

— Ҳар кас ба он рӯ оварад ва аз он панд гирад, дар дунё ва охират ба саодат мерасад.

— Қуръон суханони Худованд аст, на суханони одамӣ, ва аз ин рӯ дар он ҳеҷ камбудие нест ва барои ҳама кофист.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бисёр хонем, дар маънояш андеша кунем ва ба он амал намоем, то аз панду насиҳати он баҳравар шавем.