سورت قیامت — آیت 14

بَلِ الْإِنسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ

د کلمو معناګانې:

• بَصِيرَةٌ: ګواه، شاهد، يا هم د انسان جوارح (لاسونه، پښې، ژبه او نور غړي) چې د قيامت په ورځ به د هغه پر ضد ګواهي ورکوي.

د آيت تفسير:

نه، بلكې انسان پخپله د خپل ځان پر ضد ګواه دی. د قيامت په ورځ به د هغه جوارح، لکه لاسونه، پښې، ژبه او پوټکی، د هغه پر ضد ګواهي ورکوي او هغه څه به ښکاره کوي چې انسان يې په دنيا کې کړي وو، که ښه وي که بد. سربېره پر دې، د الله تعالی حفظ کوونکي ملائکې هم د هغه د اعمالو شاهد دي. نو که انسان څومره عذرونه او بهانې هم راوړي، هېڅ به يې ګټه ورته ونه رسوي، ځکه چې د هغه خپل بدن او ساتونکي ملائکې به د هغه پر ضد ګواهي ورکړي او هېڅ پټه خبره به پاتې نه شي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې الله تعالی ته زموږ ټول کارونه ښکاره دي، او هېڅ عمل نه پټېږي، نه کوچنی او نه لوی.
• انسان بايد په خپلو کړنو کې محتاط وي، ځکه چې د قيامت په ورځ به د هغه خپل بدن د هغه پر ضد ګواهي ورکړي، نو څنګه چې موږ د خلکو په وړاندې ښه عمل کوو، بايد د الله تعالی په وړاندې هم ښه عمل وکړو.
• دا آيت د حساب او کتاب د ورځې په اړه زموږ باور پیاوړی کوي او موږ ته دا یادونه کوي چې د الله تعالی عدالت بشپړ دی، او هيڅوک به له انصاف نه بې برخې نه شي.
• انسان چې څومره هم هڅه وکړي چې خپل عيبونه پټ کړي، په آخرت کې به ټول ښکاره شي، نو ښه ده چې په دنيا کې د توبې او نيکۍ لاره غوره کړو.