Сураи Аль-Кияма — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— «بَصِيرَة»: шоҳид, далели равшан, яъне чизе ки одам бар зидди худаш гувоҳӣ медиҳад.

1. Тафсири оят:

Не, балки инсон бар зидди худи худ шоҳиди равшан аст. Ҳар он чизеро ки ӯ дар дунё кардааст ё тарк кардааст, узрҳои сохта ӯро наҷот нахоҳанд дод. Аъзои бадани ӯ — дастҳо, пойҳо, чашмҳо, гӯшҳо ва пӯст — дар рӯзи қиёмат бар зидди ӯ гувоҳӣ медиҳанд ва он чиро ки дар ҳаёт касб кардааст, ошкор месозанд. Ҳамчунин фариштагони нигаҳбон аъмоли ӯро сабт кардаанд ва ҳеҷ чиз аз онҳо пинҳон намондааст. Пас инсон наметавонад гуноҳи худро инкор кунад ё баҳона оварад, зеро худи ӯ ва аъзои баданаш бар зидди ӯ далели равшан ҳастанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ҳамеша аз аъмоли худ огоҳ бошад ва худро назорат кунад, зеро ҳеҷ гуноҳе пинҳон намемонад.

— Инсонро ба тавба ва ба сӯи Худо баргаштан тарғиб мекунад, пеш аз он ки рӯзе бирасад, ки узрҳо фоида надиҳанд.

— Мефаҳмонад, ки адолати Худо комил аст: ҳеҷ кас бе далел ҷазо намебинад ва ҳеҷ гуноҳкор аз ҳисоб фарор намеёбад.

— Дилро ба ҳақиқати рӯзи қиёмат боварӣ мебахшад ва инсонро ба некӣ ва ростӣ ҳидоят мекунад.

— Инсонро водор месозад, ки ба ҷои баҳонаҷӯӣ, худро ислоҳ кунад ва ба раҳмати Худо умедвор бошад.