Сураи Аль-Кияма — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• وَتَذَرُونَ: ва тарк мекунед, яъне бо беэътиноӣ раҳо мекунед ва ба он аҳамият намедиҳед.
• الْآخِرَةَ: Ҳаёти охират, ки ҷойи ҷазо ва подоши амалҳост.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки ҳолати ононро баён мекунад, ки танҳо ба дунё ва зебу зинати он машғуланд ва охиратро фаромӯш кардаанд. Гуфта мешавад, ки шумо эй мардум, ба ҷои он ки барои охират тайёрӣ бинед, онро тарк мекунед ва ба он аҳамият намедиҳед. Шумо дунёро дӯст медоред ва ба лаззатҳои зудгузари он дил бастаед, аммо охиратро, ки ҷойи ҷовидонӣ ва подоши амалҳост, раҳо кардаед. Роҳи охират иборат аст аз иҷрои фармонҳои Худованд ва парҳез аз ҳаромҳое, ки Ӯ манъ кардааст. Аммо шумо ин роҳро тарк намуда, ба ҷои он ба дунё рӯ овардаед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дил ба дунё бастани беандоза ва фаромӯш кардани охират сабаби ҳалокат аст.
• Мусулмон бояд ҳамеша ба ёди охират бошад ва барои он амалҳои нек анҷом диҳад.
• Дунё восита аст, на ҳадаф; бояд аз он барои охират истифода барем.
• Ин оят даъват мекунад, ки мо вақтро беҳуда сарф накунем ва ба ҷои пайравии ҳавои нафс, ба фармонҳои Худованд итоат кунем.
• Муҳаббат ба охират ва омодагӣ барои он сабаби осонӣ ва муваффақият дар ҳаёти дунё ва охират мегардад.