Сураи Аль-Кияма — Оят 4

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

• بَلَىٰ: Ҳарфи ҷавоби исботӣ, ки гуфтаи пешро тасдиқ мекунад ва маънои "ора, бале" дорад.
• قَادِرِينَ: Тавономандон, қодирон.
• نُسَوِّيَ: Баробар ва дуруст созем, солим гардонем.
• بَنَانَهُ: Ангуштҳои ӯ, сарангуштҳояш.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ояти пеш аз ин аз рӯзи қиёмат ва нафси мутмаинна қасам ёд карда, мардумро аз эҳёи дубора огоҳ мекунад. Инсон кофир гумон мекунад, ки Аллоҳ пас аз пароканда шудани устухонҳояш ӯро ҷамъ карда наметавонад. Аллоҳ дар ҷавоб мефармояд: "Оре, мо метавонем устухонҳояшро ҷамъ кунем ва ҳатто ангуштҳои ӯро низ ба шакли аввалааш солим ва дуруст гардонем." Яъне, Аллоҳ тавоност, ки на танҳо устухонҳои хурд ва майдаи баданро, балки ангуштҳои нозуки инсонро бо ҳамаи хусусиятҳои хоси онҳо аз нав бисозад. Ин далели қудрати бепоёни Аллоҳ ва далели ҳақ будани рӯзи қиёмат аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд яқин донад, ки Аллоҳ бар ҳар чиз тавоност ва эҳёи дубора барои Ӯ ҳеҷ душворӣ надорад.
• Худои Таъоло ҳатто хурдтарин ҷузъиёти бадани инсонро, аз қабили ангуштҳоро, ки ҳар як нафари онҳо хосият ва нақши худро дорад, аз нав месозад — ин нишонаи илми бепоён ва қудрати комили Ӯст.
• Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки ба қудрати Аллоҳ шак накунад ва ба рӯзи қиёмат бовар дошта бошад.
• Бовар ба қудрати Аллоҳ дар дили инсон умед ва таваккулро зиёд мекунад ва ӯро ба ибодат ва тоъат ташвиқ месозад.
• Ин оят ҳамчунин ба илми муосир ишора дорад, ки ҳар инсон ангуштнигора (изи ангушт)-и хоси худро дорад — ин далели дигари он аст, ки Қуръон аз ҷониби Аллоҳи доно нозил шудааст.