Surah Al-Insan — Aya 29

Ma’anonin Kalmomi:

• Tazkiratu: Wai wa’azi da tunatarwa ga mutane.
• Sabilan: Hanya, wato hanya ta kusantar da kai ga Allah ta hanyar imani da ayyukan kwarai.

Tafsirin Ayar:

Lalle ne wannan Surar (Al-Insan) tunatarwa ce da wa’azi ga dukan mutane, domin su farka daga gafala kuma su yi tunani a kan halittarsu da kuma abin da ke jiransu na sakamako. Saboda haka, duk wanda ya so alheri ga kansa a duniya da Lahira, to ya kamata ya riƙe hanya ta kusantar da kai ga Ubangijinsa, wato ta hanyar yin imani da shi, da bin umarninsa, da nisantar abin da ya hana. Wannan hanya ita ce ke kai shi ga samun gafarar Allah da yardarsa. Kuma babu wani abu da mutum zai so ya samu face da nufin Allah da yadda ya ƙaddara, domin Allah Masani ne ga halittunsa, Mai hikima ne a cikin tsarawa da gudanar da al’amurra. Yana shigar da wanda ya so daga cikin bayinsa cikin rahamarsa da yardarsa, su ne muminai masu biyayya. Kuma ya tanadar wa azzalumai waɗanda suka ƙetare iyakokin Allah azaba mai raɗaɗi.

Fa’idodin Darasin:

1. Wannan Surar tunatarwa ce mai fa’ida ga dukan mutane, don haka ya kamata mu riƙa karantawa da yin tunani a kan ma’anoninta.
2. Kyautar Allah babu iyaka, kuma hanya zuwa gare shi a buɗe take ga duk wanda ya so, ba a rufe wa kowa ba.
3. Imani da aikin kwarai su ne hanyar samun yardar Allah da rahamarsa, ba da son rai kawai ba.
4. A tunatar da kanmu cewa komai ya dogara da nufin Allah, don haka mu riƙa neman taimakonsa a kowane al’amurinmu.
5. Tsoron azabar Allah da raɗaɗinta ya sa mu nisanta daga zalunci da ƙetare iyakokin da ya kafa mana.