Surat Al-Mursalat — Ayat 21

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• فَجَعَلْنَاهُ (fa ja'alnāhu): banjur Ingsun (Allah) ndadèkaké dheweke (banyu/mani).
• قَرَارٍ (qarārin): panggonan kang tetep lan mantep, ora obah-obah.
• مَكِينٍ (makīnin): kang kukuh, kuwat, lan kajaga rapet.

2) Katrangané ayat:

Ing ayat iki Allah paring pangéling marang manungsa, mliginé wong-wong kang padha maido, menawa Ingsun iki kang nitahaké kowé saka banyu kang ringkih lan asor, yaiku mani (nutfah). Banyu kang tanpa daya iku banjur Ingsun lebokaké ing panggonan kang tetep, kukuh, lan kajaga rapet, yaiku guwa garbané ibu. Ing kono mani mau Ingsun jaga lan Ingsun rumeksa nganti tekan wektuné kang wis tinamtokaké lan kawruhan déning Allah. Saka panggonan kang kajaga iku, Ingsun banjur nitahaké, mbentuk, lan ngetokaké manungsa kanthi sampurna. Mula, Allah iku sakbeneré Kang Maha Kuwasa lan Kang Paling Sampurna anggoné nitahaké.

3) Faédah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingaké marang kita menawa manungsa asalé saka barang kang asor lan ringkih, mula ora pantes gumunggung lan sombong.
• Kuwasané Allah iku temen-temen nyata: saka banyu kang tanpa daya, Allah bisa nitahaké manungsa kang sampurna. Iki nduduhaké kauripan lan ciptaan iku kabeh ana ing astané Allah.
• Ayat iki nuwuhaké rasa syukur marang Allah kang wis njaga lan ngramut kita wiwit isih ana ing guwa garbané ibu, panggonan kang kajaga rapet lan aman.
• Kanggo wong kang maca Al-Qur'an, ayat iki dadi pepenget supaya tansah ngandel marang kuwasané Allah lan ora maido marang dhawuhé.
• Al-Qur'an iku kitab kang kebak piwulang bab kauripan lan ciptaan, mula saya kerep maca lan nggatekaké, saya tambah katresnan lan iman kita marang Islam lan Al-Qur'an.