Surat Al-Mursalat — Ayat 39

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• كَيْدٌ (kaidun): yaiku cara, akal, utawa upaya sing didhelikake kanggo nggayuh tujuan tartamtu, bisa arupa tipu daya utawa siasat.
• فَكِيدُونِ (fakaidūni): tegese "mula lakonana kaid (siasat) marang Ingsun". Tembung iki asale saka tembung sing padha karo "kaidun", lan ing kene ateges tantangan saka Allah marang wong-wong kafir supaya padha nyoba nganggo akale dhewe kanggo oncat saka siksa.

2) Panjlentrehan ayat:

Ayat iki isih ana ing rangkaian ayat-ayat Surat Al-Mursalat kang nyritakake bab dina kiyamat. Ing dina iku, Allah bakal misahake antarane wong sing bener lan wong sing luput, antarane sing bener lan sing salah. Ing ayat sadurunge, Allah wis ngandhani menawa dina iku dina kaputusan, lan wong-wong kafir saka umat Nabi Muhammad lan uga umat-umat sadurunge padha diklumpukake ing kono.

Banjur ing ayat iki, Allah paring tantangan marang wong-wong kafir: "Yen pancen kowe padha duwe akal, cara, utawa siasat kanggo oncat saka siksa-Ku, mula coba lakonana saiki." Tegese, ora ana siji-sijia kekuwatan, akal, utawa tipu daya manungsa kang bisa nylametake dheweke saka azab Allah yen wis tekan wektune. Kabeh cara lan upaya kanggo ngindhari siksa iku ora bakal bisa, amarga kaputusan Allah iku mesthi kelakon lan ora ana sing bisa ngalangi.

Dadi, ayat iki dudu prentah supaya wong kafir bener-bener golek cara oncat, nanging minangka tantangan lan panyenyamah kang nuduhake yen ora ana papan kanggo mlayu saka kuwasane Allah ing dina kiyamat.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita yen kabeh kekuwatan lan akal manungsa iku winates, lan ora ana sing bisa nylametake awake dhewe saka siksa Allah kajaba kanthi iman lan taqwa.
• Dadi pangeling supaya kita tansah nyedhaki Allah, nindakake prentahe, lan nyingkiri larangane, amarga mung Allah sing bisa paring pangayoman lan kawilujengan.
• Ayat iki uga nuduhake yen dina kiyamat iku nyata lan mesthi kelakon, mula kita kudu nyiapake bekal kanggo ngadhepi dina iku.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih ngerti yen Islam iku agama kang ngajak manungsa supaya eling marang watese dhewe lan tunduk marang kuwasane Allah, saengga urip dadi luwih tentrem lan ora gumantung marang akal utawa kekuwatan manungsa wae.