سورت مرسلات — آیت 39

د کلمو معناګانې:

• کَيْدٌ: چل، حيله، تدبير، يا هغه لاره چې د يو چا د ضرر د مخنيوي لپاره وموندل شي.

د آيت تفسير:

دا آيت د قيامت د ورځې د يوې سختې صحنې انځور وړاندې کوي. الله تعالی به په هغه ورځ ټول مخلوقات راټول کړي، او کافرانو ته به ووايي: که تاسو څه چل، حيله، يا تدبير لرئ چې د عذاب څخه د خلاصون لپاره يې وکاروئ، نو وکاروئ يې! دا يو ډول ننګونه او تمسخر دی چې د کافرانو د عاجزۍ او بې وسۍ څرګندونه کوي. په هغه ورځ به دوی وګوري چې هر څه چې دوی په دنيا کې د الله له احکامو د تېښتې لپاره کول، هېڅ به ورته ګټه نه رسوي. دا خطاب د دې لپاره دی چې دوی پوه شي چې د الله له قهر او عذاب څخه د تېښتې هېڅ لاره نشته، او د دوی ټول چلونه به بې اغېزې وي.

فايدې:

1. دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې د الله له عذاب څخه د تېښتې هېڅ لاره نشته، نو بايد ژوند په تقوا او نېکو کړنو تېر کړو.
2. په قيامت کې به هيڅ ډول حيله يا چل کار ونکړي، نو ښه ده چې په دنيا کې له ريا او مکر څخه لاس واخلو او رښتيني اوسو.
3. دا آيت د الله د قدرت او عظمت يادونه کوي، چې د هغه په مقابل کې د ټولو مخلوقاتو حيلې بې ارزښته دي، نو بايد يوازې له هغه څخه ووېرېږو او له هغه سره مينه او اطاعت وکړو.