Surat Al-Mursalat — Ayat 42

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَفَوَاكِهَ (wa fawākiha): lan woh-wohan, yaiku macem-macem woh kang enak lan nyegerake.
• مِمَّا يَشْتَهُونَ (mimmā yasytahūn): saka apa kang padha dikarepake lan disenengi dening hawa nepsune.

2) Katrangan ayat:

Ayat iki isih nyambung karo katrangan bab kahanane wong-wong mukmin kang padha takwa marang Allah ing donya, yaiku wong kang padha nglakoni prentahe Allah lan nyingkiri larangane. Ing akhirat, dheweke bakal ana ing panggonan kang kepenak banget, yaiku ing ngisor pepayone wit-witan kang nglindhungi, cedhak karo sumber-sumber banyu kang mili bening, lan uga diparingi woh-wohan kang maneka warna.

Woh-wohan iku ora mung ana, nanging uga cocog karo apa kang dadi kesenengane atine. Dadi saben wong bisa ngrasakake woh kang paling disenengi, tanpa ana kang kurang utawa ora kepenak. Iki minangka ganjaran kang gedhe saka Allah kanggo wong-wong kang padha ngelakoni kabecikan lan taat marang Panjenengane nalika isih urip ing donya. Dheweke banjur dipangandikani: "Padha mangan lan ngombe kanthi kepenak, minangka piwales saka apa kang wis padha lakoni ing donya." Allah bakal paring piwales kang kaya mangkono marang wong-wong kang padha nindakake kabecikan. Kosok baline, cilaka lan siksa kang abot bakal tumiba marang wong-wong kang padha ngapusi lan ora percaya marang dina pembalasan.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake yen wong kang takwa marang Allah bakal oleh ganjaran kang endah banget ing akhirat, ora mung pangan lan ngombe, nanging uga woh-wohan kang cocog karo kesenengane atine.
• Iki nuduhake yen Allah iku Maha Welas lan Maha Ngasih, mula saben wong kang taat bakal diparingi piwales kang ngluwihi apa kang diarep-arep.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah nindakake kabecikan lan nyingkiri larangane Allah, amarga saben tumindak becik mesthi ana piwalese.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat lan seneng nglakoni ajaran Islam, amarga ngerti yen akhirat iku panggonan kang kebak kanikmatan kanggo wong-wong kang padha iman lan taat.