سوره نبأ — آیه 14

معانی کلمات:

• مُعْصِرَات: ابرهایی که وقت باریدنشان رسیده و آمادهٔ بارش هستند؛ یا ابرهایی که آب از آنها بیرون کشیده میشود، مانند فشردن انگور برای گرفتن آب آن.
• ثَجَّاجًا: آبی که بسیار و پیاپی فرو میریزد و به شدت جاری میشود.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به یکی از نعمتهای بزرگ خود اشاره میکند و میفرماید: ما از ابرهای بارانزا که آمادهٔ نزول باران هستند، آبی فراوان و پیاپی فرو فرستادیم. این ابرها بر اثر وزش بادها، مانند میوهای که فشرده شود، آب خود را رها میکنند و بارانی سیلآسا و پربرکت بر زمین میبارانند. این نزول آب، نه یک بارِ اندک، بلکه بارشی پیوسته و بسیار است که زمین را سیراب میسازد. این بارانِ رحمت، زمینهساز رویش گیاهان، دانهها و باغهای سرسبز است و ادامهٔ این آیه (که در آیات بعد میآید) نشان میدهد که هدف از این بارش، تأمین غذای انسانها و حیوانات و ایجاد باغهای انبوه است. خداوند با این بیان، قدرت بیپایان خود را در آفرینش و تدبیر جهان به نمایش میگذارد و انسان را به تفکر در این نعمت بزرگ فرا میخواند.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشاندهندهٔ رحمت گستردهٔ خداوند است که باران را از آسمان به عنوان مایهٔ حیات برای همهٔ موجودات نازل میکند؛ رحمتی که هیچکس جز او قادر به فرستادن آن نیست.
• توجه به این نعمت، انسان را به شکرگزاری وادار میکند و محبت خدا را در دل او زنده میسازد، زیرا میبیند که چگونه خالق مهربان، نیازهای زمینیان را پیش از آنکه بخواهند، برآورده کرده است.
• این آیه دعوتی است به تفکر در نظام آفرینش؛ اینکه ابرهای سنگین چگونه به فرمان خدا بر فراز آسمانها حرکت میکنند و باران خود را بر زمین میبارانند. این تفکر، ایمان انسان را به قدرت و حکمت الهی تقویت میکند.
• یادآوری نعمت باران، انسان را به تواضع در برابر خداوند وامیدارد و او را از غرور و خودبینی بازمیدارد، زیرا میداند که بقای زندگی او به لطفی است که هر لحظه از جانب پروردگارش میرسد.