Сураи Ан-Наба — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

— «سُيِّرَتْ»: ба ҳаракат дароварда шуданд, аз ҷойҳои худ кӯчонида шуданд.

— «سَرَابًا»: сароб, яъне чизе ки дар биёбон аз дур мисли об намоён мешавад, вале ҳақиқате надорад.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузург, ки ҳама чиз дигаргун мешавад, кӯҳҳо аз ҷойҳои худ ҳаракат дода мешаванд ва ба ҳолате медароянд, ки гӯё вуҷуди онҳо нест. Онҳо мисли ғубори пароканда ва ё саробе мешаванд, ки чашм онро мебинад, вале дар воқеъ чизе дар он ҷо нест. Ин ҳодиса нишонаи он аст, ки қудрати Парвардигор бар ҳама чиз тавоност ва ҳеҷ чиз дар баробари фармони Ӯ устувор намемонад. Ҳамон кӯҳҳое, ки инсон онҳоро нишонаи устуворӣ ва абадият мепиндошт, дар он рӯз ба саробе табдил меёбанд, ки на асле дорад ва на нишонае.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд бидонад, ки ҳар чизе дар ин дунё, ҳатто кӯҳҳои бузург, фониист ва танҳо Аллоҳ боқӣ аст.

— Оят моро ба андеша водор мекунад, ки ба зебоиҳои дунё дил набандем, зеро ҳамаи онҳо рӯзе нест мешаванд.

— Ин оят боиси афзудани имон ва тақво мегардад, зеро қудрати Парвардигорро дар дигаргун кардани офаридаҳои бузург нишон медиҳад.

— Ваъдаи Қиёмат ҳақ аст ва ҳар кас бояд барои он рӯз омодагӣ бинад, то дар пеши Аллоҳ сарфароз гардад.