Сураи Ан-Наба — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «أَلَمْ نَجْعَلِ»: оё мо қарор надодем?

— «الْأَرْضَ»: замин.

— «مِهَادًا»: бистар, фарш, ҳамвор ва омода барои зиндагӣ.

1. Тафсири оят:

Оё Мо заминро барои шумо бистаре ҳамвор ва омода насохтем? Замин ба гунае офарида шудааст, ки инсон метавонад бар он ором гирад, бихобад, биистад ва зиндагии худро бигузаронад. Ҳамчун бистаре, ки барои кӯдак паҳн карда мешавад, замин низ барои мардум ҳамвор ва мувофиқ гардонида шудааст, то дар он қарор гиранд ва аз неъматҳои он баҳра баранд. Ин оят далели қудрати Парвардигор бар зинда кардани мардум пас аз марг аст; зеро Зоте, ки заминро чунин бистари омода сохт, метавонад мурдагонро низ зинда кунад.

1. Фоидаҳо:

— Замин неъмати бузурги Худованд аст, ки барои осоишу зиндагии инсон омода гардидааст.

— Андеша кардан дар бораи офариниши замин имонро ба қудрати Худо тақвият мебахшад.

— Худованде, ки заминро барои мо бистар сохт, метавонад рӯзи қиёмат мурдагонро зинда кунад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва истифодаи дурусти неъматҳои Худо ҳидоят мекунад.

— Ислом дини фитрат аст ва ба инсон роҳи осоишу некӯаҳволиро нишон медиҳад.