Сураи Абаса — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• «عَبَسَ»: рӯйро турш кард, чеҳраашро ҷамъ кард.
• «تَوَلَّىٰ»: рӯй гардонд, аз касе ё чизе рӯ баргардонд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он ҳодиса фаромадааст, ки Паёмбар (с) бо сарварони Қурайш машғули даъват ба ислом буд ва умедвор буд, ки онҳо исломро қабул кунанд. Дар ҳамин ҳол Абдуллоҳ ибни Умми Мактум, ки нобино буд, омад ва аз Паёмбар (с) хоҳиш кард, ки ба ӯ чизе аз Қуръон таълим диҳад. Паёмбар (с) аз сабаби машғул будан бо он гурӯҳ, рӯйро турш кард ва аз ӯ рӯй гардонд. Ин оят ин рафторро ёдоварӣ мекунад ва дарси бузурге медиҳад, ки дар даъват ва муносибат бо мардум бояд адолат ва меҳрубонӣ риоя шавад, ҳатто агар касе заиф ё нобино бошад ҳам.

1. Фоидаҳои оят:

• Ислом дини меҳрубонӣ ва адолат аст; ҳамаи одамон, новобаста аз ҳолати ҷисмонӣ ё иҷтимоӣ, ҳаққи шунида шудан доранд.
• Паёмбар (с) инсон буд ва Худо ӯро тарбия мекард, ки ин нишон медиҳад, ки Қуръон аз ҷониби Худои доно фаромадааст.
• Дар даъват ба некӣ бояд сабр ва нармӣ дошт ва ба ҳеҷ кас бо назари паст нигоҳ накард.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба омӯхтани Қуръон ва ахлоқи некӯ саъй кунем, зеро ислом дини раҳмат ва баробарӣ аст.