Сураи Абаса — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• «أَن»: дар ин ҷо ба маънои «аз барои он ки» ё «ба сабаби он ки» меояд.
• «جَاءَهُ»: ба ӯ омад.
• «الْأَعْمَىٰ»: нобино, шахсе ки биноӣ надорад. Дар ин ҷо мурод Абдуллоҳ ибни Умми Мактум аст, ки нобино буд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки дар он аз рӯй гардондан ва турш рӯй кардани Паёмбар (с) сухан рафтааст. Худованд дар ин ҷо сабаби онро баён мекунад: яъне ин турш рӯй кардан ба сабаби он буд, ки шахси нобино — Абдуллоҳ ибни Умми Мактум — ба назди Паёмбар (с) омад ва аз ӯ ҳидоят ва омӯзиши динро талаб кард. Дар он лаҳза Паёмбар (с) бо бузургони Қурайш машғул буд ва умедвор буд, ки онҳо исломро қабул кунанд ва ба воситаи онҳо қавми худ низ ҳидоят ёбанд. Аз ин рӯ, Паёмбар (с) аз омадани ин шахси нобино норозӣ шуд ва ба ӯ рӯй гардонд. Худованд ин амалро дар оятҳои оянда мавриди танбеҳ қарор медиҳад ва меомӯзонад, ки дар даъват ба дин бояд ба ҳама як хел муносибат кард ва касеро ба сабаби мақом ё молу сарваташ бар дигаре афзалият надод.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ислом дини адолат аст ва дар он ҳеҷ кас ба сабаби мақом, сарват ё қудраташ бар дигаре бартарӣ надорад.
• Ҳамаи одамон дар назди Худованд баробаранд; нобино ва бино, фақир ва сарватманд, заиф ва қавӣ — ҳама ба даъвати дин ҳақ доранд.
• Паёмбар (с) инсон буд ва Худованд ӯро тарбия мекард; ин нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат ва ислоҳ аст, на дини хатои комил.
• Ҳар касе ки ба сӯи дин қадам мегузорад, бояд бо эҳтиром ва муҳаббат пазируфта шавад, ҳатто агар дар ҷомеа мақоми баланд надошта бошад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба омӯзиши Қуръон ва фаҳмидани он ҳарис бошем, зеро Худованд худаш бандагонашро тарбия мекунад ва роҳи дурустро нишон медиҳад.