Сураи Абаса — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

— «الصَّاخَّةُ»: овози сахт ва баландест, ки гӯшҳоро мезанад ва аз шиддаташ наздик аст, ки онҳоро кар кунад. Ин ҳамон дами нафаси дуюми сур аст.

1. Тафсири оят:

Пас ҳангоме ки он бонги бузург ва гӯшхарош — ки ҳақиқатан нафаси дуюми сур аст — биёяд, рӯзи қиёмат оғоз мешавад. Ин садо он қадар пурзӯр ва ҳавлнок аст, ки гӯшҳоро мезанад ва мадҳуш месозад. Дар он рӯз ҳар кас аз шиддати ҳавли он рӯз аз бародараш, модару падараш, ҳамсару фарзандонаш мегурезад. Ҳар яке аз онҳо дар он рӯз кори худро дорад, ки ӯро машғул месозад ва аз парво кардани дигарон бозмедорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби он меорад, то ҳамеша омода бошем.

— Нишон медиҳад, ки ҳавли он рӯз то чӣ андоза бузург аст, ки ҳатто наздиктарин касон низ аз якдигар мегурезанд.

— Моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз ба амалҳои нек ва тоъат машғул шавем.

— Дарк мекунем, ки дар он рӯз ҳеҷ кас ба ҷуз амали худаш ба дигаре фоида расонда наметавонад, пас бояд ба наҷоти худ кӯшем.

— Ин оят дили мӯъминро бедор мекунад, ки дунёи фонӣ ӯро аз охират ғофил насозад ва ҳамеша ба сӯи раҳмати Худо ва амали солеҳ рӯй оварад.