Сураи Абаса — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

— «مَتَاعًا»: манфиат, баҳрамандӣ, воситаи баҳрагирӣ.

— «لَكُمْ»: барои шумо, яъне барои инсонҳо.

— «أَنْعَامِكُمْ»: чорпоёни шумо, яъне ҳайвоноти хонагӣ ва чорво.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят баён мекунад, ки тамоми неъматҳое, ки дар оятҳои пешина зикр шуданд — аз об, гиёҳ, ҳаб, ангур, зайтун, хурмо, боғҳо ва меваҳо — ҳама барои манфиат ва баҳрагирии шумо ва чорпоёни шумо офарида шудаанд. Яъне ин неъматҳо воситаи рӯзгузаронӣ ва қуввати бадан барои шумо инсонҳост, то аз онҳо ғизо гиред ва баҳра баред; инчунин барои чорвои шумо ғизо ва алаф ҳастанд, то онҳо низ парвариш ёбанд ва ба шумо хизмат кунанд. Пас ҳамаи ин неъматҳо далели раҳмат ва тадбири Худованд барои бандагонаш мебошанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи неъматҳои дунё барои баҳрагирии инсон ва чорво офарида шудаанд ва ин нишонаи раҳмати Худованд аст.

— Инсон бояд дар неъматҳои Худо тафаккур кунад ва шукргузор бошад, зеро ҳар як неъмат барои осонӣ ва баҳрагирии ӯст.

— Ислом дини тавозун аст: ҳам ба манфиати инсон ва ҳам ба манфиати ҳайвонот аҳамият медиҳад, ки ин нишони меҳрубонӣ ва адолат аст.

— Ин оят моро ба сӯи шинохти Худованд ва муҳаббат ба дини Ӯ ҳидоят мекунад, зеро Ӯ ҳама чизро барои осоиши мо муҳайё кардааст.