Сураи Абаса — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

• يَوْمَ — рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• يَفِرُّ — мегурезад, мегурӯҳтад, дур мешавад.
• الْمَرْءُ — одам, инсон.
• مِنْ أَخِيهِ — аз бародари худ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи қиёмат аст, ки он рӯз ҳамаи мардум аз ҳаводиси сахту ҳавлнок ба худ меоянд ва ҳар кас ба фикри наҷоти хеш аст. Дар он рӯз инсон аз бародари худ мегурезад, яъне ҳатто ба бародари наздики худ низ назар намекунад ва аз ӯ дур мешавад. Ин гурез на аз бадбинӣ ё душманӣ аст, балки аз шиддати ҳавли он рӯз ва машғулияти ҳар кас ба ҳоли худ аст. Ҳар як шахс дар он рӯз кори худро дорад, ки ӯро аз дигарон бозмедорад. Ҳамин тавр, инсон на танҳо аз бародараш, балки аз модару падару ҳамсару фарзандонаш низ мегурезад, зеро ҳар яке ба сарнавишти худ машғул аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи сахт ва ҳавлнок аст ва бояд барои он омода бошем.
• Нишон медиҳад, ки дар он рӯз ҳеҷ кас ба дигаре кӯмак карда наметавонад, магар ки амали некӯ ва раҳмати Худо бошад.
• Моро тарғиб мекунад, ки дар дунё муносибатҳои хуб бо хешовандон ва бародарон дошта бошем, зеро дар охират ҳатто бародар аз бародар мегурезад.
• Ин оят дили моро ба сӯи охират ва ҳисоби аъмол мекашад ва моро водор мекунад, ки барои рӯзи қиёмат амали солеҳ анҷом диҳем.
• Инчунин моро омӯзиш медиҳад, ки ба ҷуз аз Худованд ба касе такя накунем, зеро дар он рӯз танҳо Ӯст, ки метавонад моро наҷот диҳад.