Сураи Ат-Таквир — Оят 20

1. Маъонии калимаҳо:

• ذِي قُوَّةٍ: соҳиби қуввате, яъне бисёр пурзӯр ва тавонманд.
• عِندَ ذِي الْعَرْشِ: назди Соҳиби Арш, яъне назди Худованди Таъоло.
• مَكِينٍ: соҳиби мақому манзалати олӣ ва ҷойгоҳи баланд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар ситоиши Ҷабраил (алайҳис-салом) фуруд омадааст, ки вай бо сифатҳои бузург тавсиф шудааст. Худованди Таъоло мефармояд, ки ин расули карами ваҳй — Ҷабраил — соҳиби қувваи бузург аст ва ҳар он чи ба ӯ амр карда мешавад, бо тамоми қудрат ва бе сустӣ иҷро мекунад. Ӯ назди Худованди Арш — яъне назди Аллоҳи Таъоло — мақому манзалати олӣ ва ҷойгоҳи воло дорад. Фариштагон ба ӯ итоат мекунанд ва ӯ дар назди Парвардигор азизу мукаррам аст. Ин сифатҳо бузургии Ҷабраил ва амонатдории ӯро дар расонидани ваҳй нишон медиҳанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Қуръони Карим тавассути фариштаи бисёр пурзӯр ва амонатдор фуруд омадааст, бинобар ин он каломи Худованд аст ва дар он ҳеҷ шакке нест.
• Қувва ва тавонмандӣ ҳангоме арзишманд аст, ки дар роҳи итоати Худованд ва иҷрои амрҳои Ӯ бошад; Ҷабраил намунаи ин аст.
• Назди Худованди Таъоло мақому манзалат ба итоат ва амонатдорӣ ба даст меояд, на ба қабила ва молу дунё.
• Ин оят дар дили мӯъмин боварӣ ва оромиш меорад, ки ваҳйи илоҳӣ бо тамоми қудрат ва эҳтиёт ба Паёмбар (с) расонида шудааст.
• Ҳар кас ба андозаи ихлос ва кӯшишаш дар роҳи Худо метавонад дар назди Ӯ мақоми баланд пайдо кунад, чунон ки Ҷабраил дорад.
• Ин оят моро ба муҳаббат ва эҳтироми фариштагони Худо, хусусан Ҷабраил (алайҳис-салом), ҳидоят мекунад ва ба бузургии Қуръон боз ҳам бештар бовар менамояд.