Surat At-Takwir — Ayat 29

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• تَشَاءُونَ (tasyaa-uuna): saka tembung *masyi'ah* (كَمَا) tegesé "karep" utawa "kepenginan". Dadi *tasyaa-uuna* tegesé "sliramu padha ngarepake utawa kepéngin".
• إِلَّا (illaa): ing kene dudu "kajaba" kaya lumrahé, nanging minangka *hasr* (pambatesan), tegesé "ora liya kajaba" utawa "mung yen".
• يَشَاءَ (yasyaa-a): saka tembung sing padha karo *masyi'ah*, tegesé "Panjenengané (Allah) ngarsakake utawa ngarsa".
• رَبُّ الْعَالَمِينَ (rabbul 'aalamiin): "Pangérané sakabèhing alam", yaiku Allah sing ngurus lan nguwasani kabèh makhluk.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki nerangake bab karep utawa kepenginané manungsa lan sesambungané karo karepé Allah. Manungsa kuwi pancèn diwènèhi karep lan pilihan, nanging karepé manungsa ora bisa mlaku dhéwé tanpa ana ing sajroning karepé Allah. Tegesé, manungsa ora bisa kepéngin utawa nglakoni apa-apa — kalebu kepéngin istiqamah ing dalan sing bener lan iman — kajaba yen Allah, Pangérané sakabèhing alam, uga ngarsakake.

Ayat iki dadi wangsulan marang wong-wong sing rumangsa yèn karepé dhéwé iku mutlak. Ana crita, nalika ayat sadurungé mudhun, wong-wong musyrik padha ngomong: "Prakara iku ana ing tangané awaké dhéwé, yèn awaké dhéwé gelem, awaké dhéwé bakal istiqamah; yèn ora gelem, ora bakal istiqamah." Mula Allah nurunake ayat iki kanggo mbenerake pangerten kuwi: bener manungsa duwé karep lan ora dipaksa, nanging karep kuwi ora bisa pisah saka karepé Allah. Dadi, manungsa tetep kudu nyuwun pitulungan lan taufik marang Allah supaya bisa istiqamah.

Kanthi tembung liya, ayat iki mulangake loro prakara bebarengan: (1) manungsa duwé karep lan tanggung jawab marang pilihané, lan (2) kabeh mau ana ing sajroning karep lan kuwasaé Allah sing Maha Ngatur. Iki dadi dhasar supaya manungsa ora sombong karo karepé dhéwé, lan ora putus asa nalika kangelan istiqamah, amarga tansah ana pangarep-arep marang pitulungané Allah.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingake yèn manungsa iku ora kuwasa mutlak; kabeh karep lan lakuné ana ing sajroning karepé Allah. Iki nuwuhake rasa andhap asor lan ora sombong.
• Iman lan istiqamah iku dudu mung asil saka kuwaté manungsa dhéwé, nanging uga anugerah saka Allah. Mula kudu tansah ndonga lan nyuwun taufik marang Panjenengané.
• Ayat iki mbukak lawang pangarep-arep: sapa waé sing kepéngin dadi luwih apik lan cedhak marang Allah, mesthi bakal dipitulungi déning Allah sing Maha Welas, amarga Panjenengané sing ngatur sakabèhing alam.
• Kanthi mangerteni ayat iki, wong Islam diajak supaya ora mung ngandelake kekuwatané dhéwé, nanging tansah nyerahake ati lan karep marang Allah, sarta tansah ngupaya kanthi sungguh-sungguh sinambi ndonga.
• Ayat iki uga nuduhake yèn Islam iku agama sing ngajeni pilihané manungsa, nanging ing wektu sing padha ngélingake yèn kabeh iku ana ing astané Allah — dadi agama sing seimbang antara usaha lan tawakal.