Sura Al-Mutaffifin — Werset 12

Znaczenie słów:

• مُعْتَدٍ – ten, kto przekracza granice wyznaczone przez Allaha, dopuszcza się niesprawiedliwości i występuje przeciwko prawdzie.
• أَثِيمٍ – osoba pogrążona w grzechach, popełniająca je w sposób ciągły i notoryczny, mająca w sobie wiele winy.

Interpretacja wersetu:

Ten werset stanowi odpowiedź na wcześniejsze pytanie o to, kto zaprzecza Dniowi Sądu i mu przeczy. Bóg wyjaśnia, że nie zaprzecza temu dniowi nikt inny, jak tylko człowiek, który przekroczył wszelkie granice sprawiedliwości i prawdy – ten, kto jest zatwardziały w swojej niesprawiedliwości i pogrążony w grzechach. Taki człowiek nie tylko odrzuca prawdę, ale również ją zwalcza, a gdy słyszy wersety Koranu, nazywa je „bajkami dawnych ludów”, odrzucając je z pogardą. Przyczyną tego zaprzeczania nie jest brak dowodów, lecz stan jego serca – jest ono przesłonięte przez nagromadzone grzechy i występki, które zaciemniają jego zdolność do dostrzeżenia prawdy. W dniu zmartwychwstania tacy ludzie zostaną odsunięci od widzenia swojego Pana, a następnie wrzuceni do ognia piekielnego, gdzie usłyszą: „To jest kara, którą uważaliście za kłamstwo”.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Zaprzeczanie prawdzie nie wynika z niewiedzy, lecz z zatwardziałości serca i nagromadzonych grzechów – to one przesłaniają człowiekowi jasność widzenia.
2. Werset ukazuje, że wiara w Dzień Sądu jest naturalną skłonnością czystego serca, a odrzucenie jej jest oznaką duchowej choroby.
3. Przestroga przed przekraczaniem granic wyznaczonych przez Allaha – każdy występek oddala człowieka od prawdy i czyni go bardziej podatnym na zaprzeczanie Bożym znakom.
4. Dla wierzących jest to pocieszenie – ich wiara i czystość serca są dowodem, że podążają właściwą drogą, a ich nagrodą będzie widzenie Pana w życiu ostatecznym.
5. Werset zachęca do ciągłego oczyszczania serca z grzechów, aby nie stało się ono twarde i niezdolne do przyjęcia prawdy.