Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

• «كَلَّا»: ҳарф барои рад кардан ва огоҳӣ додан аст, яъне «не, чунин нест».
• «كِتَابَ الْأَبْرَارِ»: «китоби некӯкорон» — сабт ва номаи аъмоли бандагони некӯкор ва парҳезгор.
• «عِلِّيِّينَ»: ҷои баланд ва олӣ, мартабаҳои олии осмонӣ, ки назди Худованд аст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят пас аз зикри китоби фоҷирон ва гунаҳкорон, ҳолати некӯкоронро баён мекунад, то фарқи байни ду гурӯҳ равшан шавад. Мефармояд: не, чунин нест, ки шумо гумон мекунед, ки ҳисобу ҷазое нест. Ҳақиқатан номаи аъмоли бандагони некӯкор ва парҳезгор дар «иллиян» — дар баландтарин мартабаҳои осмонӣ ва назди Худованд маҳфуз аст. Ин ҷои олӣ ва мартабаи баланд аст, ки амалҳои некӯкор дар он сабт шудааст ва он сабт пурра ва дақиқ аст, на кам мешавад ва на зиёд. Фариштагони муқарраб ва наздик ба Худованд аз он огоҳанд ва онро медонанд. Ин оят ба некӯкорон мужда медиҳад, ки ҷои онҳо дар охират баланд ва мартабаашон олӣ хоҳад буд.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки амалҳои некӯкор ҳеҷ гоҳ беподош намемонанд ва дар ҷои олӣ сабт мешаванд.
• Некӯкорӣ ва парҳезгорӣ сабаби баланд шудани мартабаи инсон дар охират мегардад.
• Ин оят умедворӣ ва рағбатро ба амалҳои нек зиёд мекунад ва инсонро ба сӯи тоъат ва ибодат ҳидоят менамояд.
• Худованд одил аст ва ҳар амали некро дар ҷои баланд нигоҳ медорад, то подоши онро бидиҳад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки аз гурӯҳи некӯкорон бошем ва дар зумраи онҳо қарор гирем, то дар охират ба мартабаҳои олӣ ва ҷои баланд ноил гардем.