Suurah Al-Inshiqaaq — Aayad 12

Macnaha ereyada:

• يَصْلَى: gubanaya, galaya (naarta).
• سَعِيرًا: Naar kulaylkeedu aad u xooggan yahay, oo ololkiisu si daran u shidan yahay.

Tafsiirka Aayadda:

Ka dib marka loo eego aayadda hore ee ka hadlaysa qofka loo dhiibo kitaabkiisa (fiicankiisa) gadaashiisa, oo ah gaalada beeniyay xaqa, waxa rabbaaniga ah in uu galo Naarta Saciira oo ah Naar kulaylkeedu aad u daran, isagoo ku gubanaya ololkeeda, oo lagu xakameyn doono dhexdeeda. Tani waa cawaaqibka uu ku dhameyn doono qofkii ku noolaa dhulka isagoo ku faraxsan xumaanta iyo gardarrada, isagoon ka fikirin cawaaqibka camalkiisa, isagoo u malaynayay inuusan dib loo soo noolayn doonin. Laakiin Eebe wuu soo noolayn doonaa oo ka abaalgudi doonaa camalkiisa, maxaa yeelay Eebihiis waa arkaa oo og yahay xaalkiisa tan iyo maalintii uu abuuray ilaa uu soo bixin doono.

Faa'iidooyin laga qaato:

• Aayaddani waxay ku digaysaa dadka cawaaqibka xun ee gaalnimada iyo xumaanta, waxayna ku baraarujinaysaa in Naarta Saciira ay tahay meel dhab ah oo loo diyaariyay kuwa beeniya xaqa.
• Waxay ku tusinaysaa in farxadda ku tiirsan xumaanta iyo isla-weynida ay tahay farxad dhammaanaysa, oo waxaa ka dambeeya murugo iyo cadaab joogta ah.
• Waxay ku boorrinaysaa dadka inay ka fikiraan cawaaqibka camalkooda, isla markaana ay u soo noqdaan Eebe ka hor geerida, si ay uga badbaadaan kulaylka Naarta Saciira.
• Waxay xaqiijinaysaa in Eebe yahay mid wax walba arka oo og, isagoon waxba ka qarsoonnayn camalka addoomadiisa, taasoo ku kallifaysa qof kasta inuu ilaaliyo camalkiisa.