سوره انشقاق — آیه 11

معانی کلمات:

• ثُبُورًا: به معنای هلاک و نابودی است؛ و درخواست نابودی و مرگ.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامه توصیف حال انسانها در روز قیامت میفرماید: کسی که نامهی اعمالش را از پشت سرش به او بدهند — که نشانهی کفر و طغیان اوست — بهزودی با صدای بلند فریاد میزند: «ای وای بر من! هلاکت و نابودی بر من باد!» او با دیدن عاقبت شوم خود، آرزوی مرگ و نیستی میکند، اما این آرزو هرگز برآورده نمیشود و عذاب الهی بر او مقرر گشته است. این درخواست هلاکت، نه از سر توبه و پشیمانی، بلکه از شدت وحشت و یأس از نجات است؛ چرا که او در دنیا غرق در غفلت و سرگرمی بود و هرگز به روز حساب نمیاندیشید.

فواید و پیامهای آیه:

1. هشدار به غافلان: این آیه یادآور میشود که زندگی دنیا با تمام لذتهایش پایدار نیست و کسی که به فکر عاقبت خود نباشد، در قیامت با حسرت و ندامت مواجه خواهد شد.
2. اهمیت ایمان و عمل صالح: تنها راه نجات از آن فریاد هلاکت، ایمان به خدا و انجام کارهای نیک است که انسان را در آن روز سربلند میگرداند.
3. عدالت الهی: این صحنه نشان میدهد که خداوند هیچ عملی را بدون پاداش یا کیفر نمیگذارد و عدالت او اقتضا میکند که هر کس نتیجهی رفتارش را ببیند.
4. فرصت توبه: قرآن با بیان این صحنههای هولناک، به انسان فرصت میدهد تا پیش از فرا رسیدن آن روز، بهسوی خدا بازگردد و زندگی خود را اصلاح کند.