Сураи Аль-Иншикак — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• فَسَوْفَ — пас ба зудӣ, баъд аз ин.
• يَدْعُو — нидо мекунад, фарёд мезанад, даъват мекунад.
• ثُبُورًا — ҳалокат, нобудӣ, маҳвшавӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли он касонест, ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмолашонро аз пушти сар ба онҳо медиҳанд — яъне кофирон ва гунаҳкорони саркаш. Вақте ки онҳо сазовори ҷазои амалҳои бади худ мешаванд ва оташи дӯзахро мебинанд, аз шиддати ҳасрат ва надомат фарёд мезананд ва ба ҳалокати худ нидо мекунанд. Онҳо орзу мекунанд, ки кош нобуд мешуданд ва чунин рӯзи сахтро намедиданд. Ин нидои онҳо нишонаи ниҳояти пушаймонӣ ва ноумедӣ аз раҳмати Худост, зеро онҳо дар дунё ба амалҳои худ ғофил буданд ва ба ҷазои Худо бовар надоштанд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар амали нек ва бад сабт мешавад ва рӯзе ҳисоб хоҳад шуд.
• Мусулмон бояд ҳамеша ба ёди охират бошад ва аз ғафлат дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дунё фарёд ва надомат фоида надорад, пас бояд пеш аз фаро расидани аҷал тавба кунем.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо ё мукофот намегузорад.
• Ин оят моро ба сӯи раҳмати Худо ва тавбаю истиғфор ҳидоят мекунад, то ки аз ҳалокат наҷот ёбем.