Сураи Аль-Иншикак — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «الشَّفَق»: сурхии осмон баъд аз ғуруби офтоб, ки дар уфуқ боқӣ мемонад.

— «فَلَا أُقْسِمُ»: ин ибора дар забони арабӣ ба маънои қасам аст; яъне «Пас қасам мехӯрам».

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба сурхии уфуқ — яъне он ранги сурхе, ки баъд аз ғуруби офтоб дар осмон падид меояд — қасам ёд мекунад. Ин қасам ба як нишонаи бузурги қудрати Аллоҳ дар офариниш ишора дорад: гардиши шабонарӯз, тағйири рангҳои осмон ва низоми дақиқи офариниш ҳама аз ҳикмати Парвардигор гувоҳӣ медиҳанд. Аллоҳ ба ин падидаи зебо ва муҳим қасам мехӯрад, то бандагонро ба андӯҳгирӣ ва тафаккур дар бораи нишонаҳои Ӯ ҷалб намояд ва онҳоро огоҳ созад, ки ҳаёти инсон низ марҳилаҳои гуногунро тай мекунад: аз нестӣ ба ҳастӣ, аз кӯдакӣ ба ҷавонӣ, аз пирӣ ба марг ва сипас ба ҳаёти абадӣ. Қасам дар ин ҷо барои таъкиди ҳақиқати бузург — яъне ҳисобу китоби рӯзи қиёмат ва ҷазои аъмол — омадааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд дар нишонаҳои офариниш, аз қабили сурхии уфуқ, тафаккур кунад ва бузургии Худоро бишносад.

— Қасамҳои Аллоҳ дар Қуръон барои ҷалби диққати бандагон ба ҳақиқатҳои муҳим ва таъкиди онҳост.

— Ҳаёти инсон марҳилаҳои гуногун дорад ва ҳар марҳила далели қудрати Аллоҳ ва зарурати омодагӣ барои рӯзи қиёмат аст.

— Қуръон бо забони содда ва тасвирҳои зебои табиат ба дили инсон таъсир мерасонад ва ӯро ба имон ва амали нек ҳидоят мекунад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Аллоҳ шукр гӯем ва аз ғафлат дурӣ ҷӯем.