Сураи Аль-Иншикак — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• «أَلْقَتْ»: партофт, берун андохт.
• «مَا فِيهَا»: он чи дар даруни он аст.
• «تَخَلَّتْ»: холӣ шуд, тарк кард, чизеро нигоҳ надошт.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат замин ба ларзиш меояд ва он чи дар дарунаш аст — аз ганҷҳо ва мурдагон — ба берун мепартояд. Ҳамаи он чиро, ки дар шикам дошт, берун меандозад ва аз онҳо холӣ мешавад, ба онҳо часпида намемонад ва чизеро аз онҳо нигоҳ намедорад. Ин ҳама ба фармони Парвардигораш итоат мекунад ва барои итоати Ӯ сазовор аст.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат меорад, ки замин ҳамаи мурдагонро берун мепартояд ва ҳисобу китоб оғоз мешавад. Ин боиси бедор шудани дилҳо ва омодагӣ барои охират мегардад.
• Замин ба фармони Худо итоат мекунад, ҳарчанд ки бузург ва вазнин аст. Ин ба мо дарс медиҳад, ки мо ҳам бояд ба фармонҳои Парвардигор итоат кунем.
• Худованд қудрати худро нишон медиҳад, ки метавонад заминро ба ларзиш орад ва ҳамаи мурдагонро зинда кунад. Ин боиси афзун шудани имон ва боварӣ ба қиёмат мегардад.
• Ин оят моро ба ёди неъматҳои Худо меорад, ки чӣ гуна заминро барои мо омода кардааст ва рӯзи қиёмат ҳама чизро тағйир медиҳад. Ин боиси шукргузорӣ ва итоат ба Худо мешавад.