Сураи Аль-Иншикак — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• «وَأَذِنَتْ»: гӯш дод, итоат кард ва фармонбардорӣ намуд.
• «لِرَبِّهَا»: ба Парвардигори худ.
• «وَحُقَّتْ»: ва сазовор буд, ки итоат кунад; яъне ин кор барои он лозим ва шоиста аст.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят сухан дар бораи замин аст, ки дар рӯзи қиёмат ба фармони Парвардигори худ гӯш медиҳад ва итоат мекунад. Ҳангоме ки Худованд ба он амр фармояд, ки билрез ва он чиро, ки дар даруни худ дорад, берун андозад, он бечуну чаро фармонбардорӣ мекунад ва ба ҳукми Парвардигораш тан медиҳад. Ин итоат ва фармонбардорӣ барои замин ҳақ ва сазовор аст, зеро ҳамаи махлуқот дар баробари Парвардигори худ фармонбардоранд ва ҳеҷ кас наметавонад аз амри Ӯ сарпечӣ кунад. Ҳамон тавре ки осмон ба фармони Худо гӯш медиҳад ва шикоф мешавад, замин низ ба амри Ӯ итоат мекунад ва он чиро, ки дар дарунаш аз мурдагон аст, берун мепартояд ва аз онҳо холӣ мешавад. Ин ҳама барои он аст, ки ҳисоби бандагон барпо гардад ва ҳар кас подоши амали худро бинад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тамоми офаридаҳо, ҳатто осмону замин, ба фармони Худованд итоат мекунанд; пас инсон бояд бештар ба итоати Парвардигори худ талош кунад.
• Фармонбардорӣ аз амри Худо барои ҳамаи махлуқот ҳақ ва лозим аст, зеро Ӯ Парвардигор ва Офаридгор аст.
• Рӯзи қиёмат рӯзи ҳисоб аст ва ҳама чиз ба фармони Худо ба вуқӯъ мепайвандад; ин боиси он мешавад, ки инсон барои он рӯз омодагӣ бинад.
• Ин оят дили инсонро ба бузургии Худованд ва қудрати Ӯ раҳнамун мекунад ва ӯро ба тавозуъ ва фармонбардорӣ дар баробари Парвардигор ташвиқ менамояд.
• Итоати махлуқот ба Худо мисоли равшанест барои инсон, ки ӯ низ бояд дар ҳамаи корҳо ба амри Худо ва Расули Ӯ итоат кунад ва аз ин роҳ ба саодати дунёву охират бирасад.