Сураи Аль-Бурудж — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «نَقَمُوا»: яъне айб ҷустанд, маломат карданд, накуҳиш карданд.

— «إِلَّا»: ҳарф барои истисно, яъне «танҳо», «фақат».

— «الْعَزِيزِ»: Ғолибе, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад.

— «الْحَمِيدِ»: Ситоишшуда дар ҳамаи корҳо, сифатҳо ва гуфторҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад, ки кофирон ва ситамгарон бар мӯъминон ҳеҷ айбе наёфтанд ва ҳеҷ узре барои азобу шиканҷаи онҳо надоштанд, магар танҳо як чиз: ки онҳо ба Худованди Ғолиби ситоишшуда имон оварда буданд. Яъне ҷинояти мӯъминон дар назди онҳо фақат ин буд, ки ба Аллоҳи якто, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад ва дар ҳамаи корҳо ситоишшуда аст, имон оварданд. Барои ҳамин онҳоро дар оташи хандақ сӯзониданд. Ин нишон медиҳад, ки ситамгарон на ба хотири ҷинояте, балки танҳо ба сабаби имон ва эътиқоди поки мӯъминон ба онҳо душманӣ мекарданд. Ва ин худ далели равшани зулми онҳо ва бузургии мақоми имон аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки имон ба Аллоҳ бузургтарин сарват ва шараф барои инсон аст, то ҷое ки душманон барои ҳамин имон ба мӯъминон душманӣ мекунанд.

— Сабре, ки мӯъминон дар роҳи имон ва тавҳид нишон доданд, сазовори ситоиш ва пайравӣ аст.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Аллоҳи Ғолиби ситоишшуда бо ихлос ва устуворӣ имон оварем ва аз ҳеҷ маломате дар роҳи дин натарсем.

— Ҳамчунин ин оят тасаллиест барои ҳамаи онҳое, ки дар роҳи имон маломат ва озор мебинанд, ки подоши онҳо назди Аллоҳ бузург аст ва Ӯ Ғолиб ва Ситоишшуда аст.