Surat Al-Ghasyiyah — Ayat 20

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• سُطِحَتْ (sutihat): asale saka tembung "sathaḥa" kang tegese dibukak, digelar, utawa diratakake. Ing kene tegese bumi iki digelar lan diratakake supaya bisa dienggo urip lan mlaku dening manungsa.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT ngajak manungsa, utamane wong-wong kafir kang padha maido marang dheweke, supaya padha mikir lan nggatekake tandha-tandha kekuwasané Allah ing jagad iki. Sawise nyebutake unta, langit, lan gunung, ing ayat iki Allah ngajak manungsa ndeleng marang bumi: kepriye bumi iki digelar lan diratakake. Bumi kang wujudé bunder iki dening Allah digelar lan diaturake supaya bisa dadi papan panggonan kang kepenak kanggo manungsa, bisa dilangkahi, bisa ditanduri, bisa dibangun omah, lan bisa kanggo ngukir urip kanthi tentrem. Kabeh iku minangka bukti gedhene kuwasa lan kawicaksanané Allah kang nitahake jagad iki kanthi tata lan rancangan kang sampurna. Mula, manungsa kang duwe akal mesthine bisa njupuk piwulang lan ngakoni marang sing nitahake.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya gelem mikir lan nggatekake alam saubenge, amarga saka kuwi bisa nambah kapercayan marang Allah.
• Bumi kang digelar lan diratakake iki minangka nikmat gedhe saka Allah kang kudu disyukuri, amarga tanpa iku manungsa ora bisa urip kepenak.
• Kabeh ciptaan Allah, kalebu bumi, iku tata lan teratur, mula wong Islam kudu dadi wong kang tata, resik, lan ora ngrusak alam.
• Ayat iki ngajak manungsa supaya ora gampang maido lan gelem mbukak ati marang kebeneran, amarga tandha-tandha kekuwasané Allah iku cetha ana ing ngarep mata.
• Kanthi nggatekake alam, ati dadi luwih cedhak marang Islam lan tambah tresna marang Al-Qur'an minangka pituduh urip.