Сураи Аль-Гашия — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• فَذَكِّرْ (фазаккир): Пас, панд деҳ, ёдрас кун.
• إِنَّمَا (иннамо): Танҳо, фақат.
• أَنتَ (анта): Ту.
• مُذَكِّرٌ (музаккир): Ёдрас кунанда, панддиҳанда.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки мардуми рӯйгардонро бо он чизе ки ба сӯи онҳо фиристода шудааст, панд деҳ ва аз азоби Худо битарсон. Ва бар рӯйгардонии онҳо ғамгин нашав, зеро ту танҳо ёдрас кунанда ва панддиҳанда ҳастӣ, на маҷбуркунандаи онҳо ба имон. Ту вазифадор нестӣ, ки дилҳои онҳоро ба имон водор кунӣ, балки танҳо рисондани паём ва ёдрас кардан бар дӯши ту аст. Ҳидоят ва тавфиқ додани онҳо ба имон танҳо дар дасти Худои ягона аст.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

• Ин оят нишон медиҳад, ки вазифаи даъватгар танҳо расондан ва ёдрас кардан аст, на маҷбур кардани мардум ба қабули имон.
• Ислом дини осонӣ ва раҳмат аст; дар он ҳеҷ гуна зӯроварӣ ва маҷбурӣ дар масъалаи имон вуҷуд надорад.
• Ҳар кас масъули амали худаш аст ва ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост.
• Ин оят ба даъватгарон сабр ва устуворӣ меомӯзад, то аз рӯйгардонии мардум дилшикаста нашаванд.
• Қуръон китоби панд ва ёдрас аст ва ҳар касе, ки ба он гӯш диҳад, роҳи ростро меёбад.