Surat Al-Ghasyiyah — Ayat 5

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• تُسْقَىٰ (tusqā): diparingi ngombe, diombeni.
• عَيْنٍ (‘ainin): sumber banyu, sendhang, utawa mata banyu kang mili.
• آنِيَةٍ (āniyatin): tegesé banyu kang wis banget panasé, nganti tekan puncaké panas, kaya barang kang digodhog nganti umob banget.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki isih nyritakaké kahanané wong-wong kafir ing dina kiyamat, kang wis diterangake ing ayat-ayat sadurungé, yakuwi rai-raine padha asor, kesel, lan nandhang siksaa. Sawisé dicritakake menawa dheweke kena geni kang banget panasé, banjur ing ayat iki diterangake menawa dheweke diombeni saka sumber banyu kang panasé wis ora ana tandhingane, wis tekan puncaké. Banyu iku ora marakake seger, ora bisa ngilangake ngelak, malah nambahi lara lan siksaa. Dadi, kabeh kang ana ing neraka iku kebak siksaa: geni kang panas, panganan kang ala, lan omben-omben kang panas banget. Ora ana siji waé kang bisa marakake kepénak utawa ngenthengake kasangsarané.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingake marang kita supaya wedi marang siksané Allah lan ora nglakoni tumindak kafir lan maksiat, amarga siksaa ing akhirat iku nyata lan banget abot.
• Kita dijak ngerti menawa nikmaté omben-omben kang seger ing donya iki minangka peparingé Allah kang kudu disyukuri, lan dadi pangéling menawa ing akhirat mengko ana omben-omben kang panas banget kanggo wong-wong kang ora syukur.
• Ayat iki uga nuduhake marang kita menawa dalan keslametan iku mung kanthi iman lan taqwa marang Allah, lan sapa waé kang gelem mertobat lan bali marang Allah, isih ana pangarep-arep kanggo éntuk swarga lan nikmaté kang langgeng.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku pepéling kang paling becik kanggo urip ing donya lan akhirat.