Сураи Аль-Гашия — Оят 6

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• ضَرِيع — гиёҳест хордор, ки дар замин месабзад; тарби он «шибриқ» ном дорад ва чун хушк шавад, заҳрнок мегардад.

1. Тафсири оят:

Дар ояти шарифа Аллоҳи таъоло дар бораи аҳли дӯзах хабар медиҳад, ки онҳо ҳеҷ хӯроке надоранд, магар аз «зариъ» — гиёҳи бадбӯй ва нопоке, ки хордор буда, ба замин часпидааст. Ин гиёҳ нописандтарин ва палидтарин хӯрок аст; на баданро фарбеҳ мекунад ва на гуруснагиро мебандад. Ҳангоме ки тар аст, «шибриқ» ном дорад ва чун хушк шавад, ба гиёҳи заҳролуд табдил меёбад. Пас, ин хӯрок на танҳо кифояти онҳоро намекунад, балки азоби онҳоро боз ҳам афзун мегардонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати кофирон ва гуноҳкорон дар охират сахт ва дарднок аст.
• Хӯроки бад ва нопок дар дӯзах нишонаи хорӣ ва сарзаниши аҳли он аст.
• Оят моро ба шукргузорӣ аз неъматҳои поки дунё ва охират тарғиб мекунад.
• Инсонро водор мекунад, ки ба амалҳои нек ва ҳалол машғул шавад, то аз чунин азоб наҷот ёбад.
• Қуръон бо тасвири даҳшатноки дӯзах мехоҳад дилҳоро нарм кунад ва моро ба роҳи рост ҳидоят намояд.