Surah At-Taubah — Talata 106

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• مُرْجَوْنَ – mga ipinagpaliban o iniantala ang kanilang desisyon.
• لِأَمْرِ اللَّهِ – para sa kautusan at hatol ni Allah.
• إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ – maaaring parusahan Niya sila.
• إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ – maaaring tanggapin Niya ang kanilang pagsisisi.

Tafsir (Paliwanag):

O mga mananampalataya, kabilang sa mga nagpaiwan sa Labanan ng Tabuk ay may iba pang mga tao na hindi nagbigay ng dahilan, at sila ay mga taong tunay na nagsisi sa kanilang ginawa. Ang kanilang kapalaran ay ipinagpaliban at iniwan sa kagustuhan ni Allah – hindi pa napagpasyahan kaagad. Sila ay sina Murarah ibn ar-Rabi', Ka'b ibn Malik, at Hilal ibn Umayyah. Kung sila ay magpapatuloy sa kanilang pagsisisi at magbabalik-loob, tatanggapin ni Allah ang kanilang pagtawad; ngunit kung sila ay magmatigas sa kanilang pagkakamali, maaari silang parusahan. Ang desisyong ito ay nasa ganap na karunungan ni Allah, sapagkat Siya ang nakakaalam ng tunay na kalagayan ng bawat isa – kung sino ang karapat-dapat sa kapatawaran at kung sino ang nararapat sa parusa. Si Allah ay Ganap na Maalam sa lahat ng bagay, at Siya ay Marunong sa Kanyang mga hatol at mga gawa. Pagkatapos ng limampung gabi, ipinahayag ni Allah ang Kanyang kapatawaran sa kanila dahil sa kanilang taos-pusong pagsisisi.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang pintuan ng pagsisisi ay laging bukas para sa sinumang nagkasala, gaano man kalaki ang pagkakamali, basta't ito ay taos-puso at may tunay na pagbabago.
2. Ang pagkaantala ng hatol ni Allah ay hindi nangangahulugang pagpapabaya, kundi bahagi ito ng Kanyang karunungan – upang subukin ang katapatan ng pagsisisi at upang linisin ang mga puso.
3. Ang mga pagkakamali ng mga dakilang kasamahan ng Propeta ay nagpapakita na sila ay mga tao ring nagkakamali, ngunit ang kanilang katapatan sa pag-amin ng pagkakamali at pagsisisi ay nagtuturo sa atin ng kahalagahan ng pagpapakumbaba sa harap ng Diyos.
4. Ang kaalaman at karunungan ni Allah ay ganap – hindi tayo dapat magmadali sa paghusga sa iba, sapagkat ang tunay na kalagayan ng puso ay tanging si Allah lamang ang nakakaalam.
5. Ang pag-asa sa awa ni Allah at ang takot sa Kanyang parusa ay dalawang magkasamang nagtutulak sa isang mananampalataya tungo sa patuloy na pagbuti ng kanyang sarili.