Surja Et-Teube — Ajet 75

Kuptimet e fjalëve:

• عَاهَدَ اللهَ: lidhi besë me Allahun, u zotua para Tij.
• آتَانَا مِن فَضْلِهِ: të na jepte nga begatia e Tij (pasuria).
• لَنَصَّدَّقَنَّ: patjetër do të japim sadaka (lëmoshë) nga ajo pasuri.
• مِنَ الصَّالِحِينَ: prej njerëzve të mirë e të drejtë në vepra.

Tefsiri i Ajetit:

Në këtë ajet, Allahu i Lartësuar na tregon për një grup prej hipokritëve (munafikëve) të varfër, të cilët kur ishin në skamje, i premtuan Allahut me besë të fortë: "Nëse na jep nga begatia Jote pasuri, ne patjetër do të japim sadaka prej saj dhe do të bëjmë vepra të mira siç bëjnë njerëzit e drejtë – do ta shpenzojmë pasurinë në rrugën e mirësisë dhe do të jemi ndër të devotshmit." Ata e thanë këtë zotim me gojë, por jo me zemër të sinqertë, sepse hipokrizia i kishte kapluar. Ky premtim ishte vetëm një provë nga ana e tyre, por Allahu e di çka fshehin zemrat e tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mësojmë se muslimani duhet ta mbajë premtimin e dhënë ndaj Allahut, sepse Allahu i dëgjon të gjitha zotimet dhe do ta pyesë robin për to në Ditën e Gjykimit.
2. Ajeti na nxit që të jemi të sinqertë në premtimet tona dhe të mos i themi fjalë që nuk i mendojmë me zemër, sepse hipokrizia fillon me mospërputhje mes fjalës dhe qëllimit.
3. Na mëson se pasuria është dhuratë nga Allahu dhe se prej falënderimit për të është dhënia e sadakasë dhe ndihma e nevojtarëve, e jo mbledhja e saj pa të drejtë.
4. Tregon se njeriu duhet të përpiqet të jetë prej të mirëve jo vetëm me fjalë, por me vepra konkrete, sepse veprat e mira janë dëshmi e besimit të vërtetë.
5. Na tërheq vërejtjen nga rreziku i hipokrizisë, që është sëmundje e zemrës, dhe na fton të pastrojmë zemrat nga dyfytyrësia, duke qenë të sinqertë në çdo gjë ndaj Allahut dhe njerëzve.