ซูเราะฮฺ อัล-บะลัด — อายะฮฺ 14

คำอธิบายคำศัพท์:

• مَسْغَبَةٍ หมายถึง ความหิวโหยอย่างรุนแรง หรือภาวะขาดแคลนอาหาร (المجاعة)

การตีความหมายของอายะฮ์:

อายะฮ์นี้กล่าวถึงการงานที่ดีประการหนึ่งที่นำไปสู่เส้นทางแห่งความดีงาม นั่นคือ การให้อาหารในวันที่มีความหิวโหยและขาดแคลนอาหารอย่างรุนแรง ซึ่งเป็นการช่วยเหลือผู้ที่กำลังประสบความเดือดร้อนในยามที่อาหารหายากและมีค่ามากกว่าปกติ การให้อาหารในยามนั้นย่อมมีคุณค่าและผลบุญมากกว่าการให้ในยามปกติ เพราะเป็นการตอบสนองความจำเป็นเร่งด่วนของผู้ที่ต้องการความช่วยเหลืออย่างแท้จริง

การให้อาหารในวันเช่นนี้ ครอบคลุมถึงการเลี้ยงดูเด็กกำพร้าที่เป็นญาติใกล้ชิด ซึ่งจะได้รับผลบุญสองเท่าทั้งในฐานะการบริจาคและการเชื่อมสัมพันธ์เครือญาติ หรือการให้แก่ผู้ยากไร้ที่ไม่มีสิ่งใดติดตัวเลย ซึ่งล้วนเป็นการกระทำที่อัลลอฮ์ทรงรักและทรงตอบแทนอย่างงดงาม

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับ:

1. อิสลามให้ความสำคัญกับการช่วยเหลือผู้ยากไร้และผู้หิวโหยเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในยามวิกฤต ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความเมตตาและความเอื้ออาทรที่เป็นแก่นแท้ของศาสนาอิสลาม
2. การให้อาหารแก่ผู้อื่นเป็นการปลูกฝังจิตสำนึกแห่งการแบ่งปันและความเห็นอกเห็นใจ ซึ่งจะนำไปสู่สังคมที่อบอุ่นและมั่นคง
3. การช่วยเหลือญาติที่ยากจนนั้นมีคุณค่าสองต่อ ทั้งการทำความดีและการรักษาสายสัมพันธ์ในครอบครัว ซึ่งเป็นสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงยกย่อง
4. การให้ในยามที่เรามีน้อยหรือในยามที่อาหารหายากนั้น แสดงถึงความจริงใจและความเสียสละที่แท้จริง ซึ่งอัลลอฮ์จะทรงตอบแทนอย่างทวีคูณ
5. อายะฮ์นี้ชี้ให้เห็นว่าอิสลามเป็นศาสนาแห่งการปฏิบัติจริง ไม่ใช่เพียงการกล่าวอ้างด้วยวาจา แต่ต้องแสดงออกด้วยการกระทำที่เป็นประโยชน์ต่อเพื่อนมนุษย์