سورت شمس — آیت 8

د معنايي کلمې:

• أَلْهَمَهَا: هغه ته يې الهام کړ، يعنې د هغې په زړه کې يې پوهه او بصيرت واچاوه.
• فُجُورَهَا: د هغې ګناه او بدي، يعنې د بدۍ لاره يې ورته وښودله.
• تَقْوَاهَا: د هغې پرهېزګاري او نېکي، يعنې د نېکۍ لاره يې ورته وښودله.

د آيت تفسير:

الله تعالی په دې آيت کې فرمايي چې هغه (الله) هر نفس ته الهام او پوهه ورکړه چې څه بد دی او څه ښه دی. يعنې الله تعالی هر انسان ته د خير او شر، د نېکۍ او بدۍ پېژندنه ورکړه، او هغه ته يې دا توانايي ورکړه چې دواړه لارې وپېژني. دا الهام د انسان په فطرت کې اېښودل شوی دی، چې هر انسان په خپل ذات کې دا پوهه لري چې څه عمل ښه دی او څه عمل بد دی. الله تعالی انسان ته دواړه لارې ښودلې دي: د فجور (بدۍ) لاره او د تقوا (نېکۍ) لاره، او انسان ته يې اختيار ورکړی چې له دواړو څخه کومه يوه غوره کړي. دا د انسان د آزادۍ او مسؤليت ثبوت دی، چې هغه د خپلو کړنو په اړه ځواب ويونکی دی.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. الله تعالی هر انسان ته د نېکۍ او بدۍ پېژندنه ورکړې ده، نو هيڅوک نشي ويلای چې زه نه پوهېدم چې څه ښه دی او څه بد دی.
2. انسان په خپل فطرت کې د حق پېژندلو وړتيا لري، ځکه الله تعالی هغه ته الهام ورکړی دی.
3. د انسان برياليتوب او نجات په دې پورې اړه لري چې خپل نفس له بديو پاک کړي او په نېکيو يې سينګار کړي.
4. الله تعالی انسان ته اړتيا نه لري، بلکې انسان خپله الله ته اړتيا لري، ځکه چې د هغه برياليتوب او خوشبختي په اطاعت او تقوا پورې تړلې ده.
5. دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې د خپل نفس پاکول او د ګناهونو څخه ډډه کول د سعادت او برياليتوب لامل دی، او د ګناهونو کول د خسران او تاوان سبب دی.