Сураи Аль-Лейль — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• «كذَّب»: дурӯғ шуморид, инкор кард.
• «تولّى»: рӯй гардонд, ирода намуд, пас аз донистан аз ҳақ рӯй тофт.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати он бадбахтеро баён мекунад, ки ба оташи дӯзах дохил мешавад. Ӯ касест, ки паёмбари Худо (с) ва он чиро, ки аз ҷониби Парвардигор овардааст, дурӯғ шуморидааст ва аз имон ба Худо ва Расулаш рӯй гардондааст. Вай на танҳо тасдиқ накард, балки бо ғурур ва саркашӣ аз фармонҳои Худо ва итоати Расул (с) рӯй тофт. Ин амал — дурӯғ шуморидан ва рӯй гардондан — сабаби бадбахтӣ ва ҳалокати абадӣ мегардад. Пас, инсон бояд аз ин ду хислат эҳтиёт кунад: аввал тасдиқ накардан ва дуюм рӯй гардондан аз ҳақ пас аз шинохтани он.

1. Фавоид ва дарсҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки сабаби асосии бадбахтӣ дурӯғ шуморидани паёмбарон ва рӯй гардондан аз даъвати онҳост.
• Имон танҳо дар дил нест, балки бояд бо амал ва итоат ҳамроҳ бошад; рӯй гардондан аз фармони Худо имонро нест мекунад.
• Инсон бояд ҳақро пас аз шинохтан қабул кунад ва аз саркашӣ ва ғурур дурӣ ҷӯяд.
• Дар ин оят раҳмат ва адолати Худо зоҳир мешавад: ҳар кас роҳи некро интихоб кунад, саодатманд мешавад, ва ҳар кас роҳи бадро интихоб кунад, бадбахт мегардад.
• Қуръон моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбар (с) имон оварем ва аз фармонҳои Худо итоат кунем, то аз бадбахтӣ наҷот ёбем ва ба саодати ҷовидонӣ расим.