Сураи Аль-Лейль — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «لَا يَصْلَاهَا»: ба он оташ дохил намешавад ва аз гармии он азоб намекашад.

— «الْأَشْقَى»: бадбахттарин ва ситамкортарин шахс.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима дар бораи оташи дӯзах сухан мегӯяд ва мефармояд, ки ба ин оташ танҳо бадбахттарин одам дохил мешавад ва аз гармии он азоб мекашад. Ин шахси бадбахт касест, ки паёмбари Худоро (с) дурӯғ шуморида, ба Худо ва расули Ӯ имон наоварда ва аз итоати онҳо рӯй гардондааст. Яъне, ин оташ ҷои кофирон ва мутакаббирон аст, на ҷои муъминони парҳезгор. Пас, касе ки ба Худо имон оварда ва амали солеҳ кардааст, аз ин оташ дур аст ва аз азоби он эмин мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати кофарӣ ва дурӯғ шуморидани паёмбар (с) бадбахтӣ ва азоби дӯзах аст.

— Моро ба имон ба Худо ва итоати расули Ӯ тарғиб мекунад, то аз ин азоби сахт наҷот ёбем.

— Нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст: азоб танҳо ба касоне мерасад, ки худро сазовори он кардаанд.

— Моро водор мекунад, ки ҳамеша ба роҳи рост бошем ва аз кофарӣ ва саркашӣ дурӣ ҷӯем, то дар охират аз бадбахтӣ эмин бошем ва ба раҳмати Худо ноил гардем.