Сураи Аль-Лейль — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

— «وَسَيُجَنَّبُهَا»: ва ба зудӣ дур карда мешавад аз он (аз оташи дӯзах).

— «الْأَتْقَى»: парҳезгортарин, яъне касе ки аз ҳама бештар аз ширку гуноҳон парҳез мекунад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки оташи дӯзах аз парҳезгортарин бандагонаш дур карда мешавад. Ин шахс касест, ки аз ширк ва гуноҳон ба тамомӣ парҳез мекунад ва дар роҳи Худо молашро сарф менамояд, на барои он ки касе ба ӯ некӣ кардааст ва ӯ мехоҳад ҷавоби онро диҳад, балки танҳо барои ба даст овардани ризои Парвардигори олӣ ва хушнудии Ӯ. Аллоҳ низ ба ӯ дар биҳишт он чизеро ато мекунад, ки ӯро хушнуд месозад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин оят дар бораи Абубакри Сиддиқ (розияллоҳу анҳу) нозил шудааст, зеро ӯ аз ҳама бештар парҳезгор буд ва моли худро дар роҳи Худо сарф мекард. Ҳамин тавр, ин оят ба ҳар касе ки роҳи тақворо пеша мекунад, низ дахл дорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба тақво ва парҳезгорӣ ташвиқ мекунад, ки сабаби наҷот аз оташи дӯзах аст.

— Нишон медиҳад, ки садақа ва инфоқ бояд танҳо барои ризои Худо бошад, на барои подоши некӣ ё худнамоӣ.

— Хушхабар медиҳад, ки Аллоҳ бандагони парҳезгори худро дар биҳишт бо неъматҳое, ки онҳоро хушнуд мекунад, мукофот медиҳад.

— Дар ин оят ибратест барои ҳамаи мусулмонон, ки бояд аз Абубакри Сиддиқ (розияллоҳу анҳу) пайравӣ кунанд дар тақво ва саховат.

— Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро нишон медиҳад, ки роҳи тақво роҳи наҷот ва саодат аст.